Ἡ παγίδα τῆς θρησκευτικότητας

Ἡ χριστιανικὴ πίστη εἶναι «ὁδὸς ζωῆς». Εἶναι ἕνας δρόμος ποὺ συνεχίζεται ὅσο ζεῖ ὁ ἄνθρωπος, χωρὶς στάσεις καὶ καθυστερήσεις. Εἶναι μία συνεχὴς κίνηση, παράλληλη μὲ τὴν καθημερινὴ ζωὴ καὶ δραστηριότητα τοῦ ἀνθρώπου. Σ’ αὐτὸ τὸ δρόμο ὁ ἄνθρωπος ἀντιμετωπίζει ἕναν ἀνοιχτὸ κόσμο, γεμάτο ἀλλαγὲς καὶ μεταβολές, πλήρη ἀπὸ αἰφνιδιασμοὺς καὶ ἀπρόοπτα συμβάντα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ὁρίζοντάς του πρέπει νὰ εἶναι πάντα ἀνοιχτὸς καὶ ἡ προοπτική του πάντα εὐρεία, μὲ ἀναπεπταμένο τὸ πνευματικὸ πεδίο ὁράσεως. Ποτὲ σχεδὸν δὲν ξέρει τί θὰ βρεθεῖ μπροστά του. Ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει ἀπὸ πρωτύτερα τί θὰ τοῦ τύχει στὸ ἑπόμενο βῆμα. Πάντα ἐλλοχεύει κάποιος νέος κίνδυνος, πάντα εἶναι δυνατὴ μία ἀλλαγή.

Αὐτὴ ἡ συνεχὴς πορεία ἔχει τὴν ὀμορφιά της. Γιατί κρατᾶ τὸν χριστιανὸ πάντα ξύπνιο καὶ ἕτοιμο γιὰ τὸ καινούριο, πάντα πρόθυμο νὰ συναντήσει τὸ ἀπροσδόκητο, τὸ ἀναπάντεχο. Ταιριάζει στὴν ἀνθρώπινη φύση, ποὺ συνέχεια ἀλλάζει. Ταιριάζει ἀκόμα καὶ στὰ πράγματα, ποὺ ἐπιφυλάσσουν πάντοτε νέες καταστάσεις. Ἔτσι ἡ «ὁδὸς ζωῆς» εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀνθρώπινη ζωή, ὅπως ὅμως τὴ φανέρωσε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο μὲ τὴν παρουσία του ἀνάμεσά μας.

Περισσότερα: Ἡ παγίδα τῆς θρησκευτικότητας

Θάνατος καὶ Ἀπώλεια

Σὲ παλιότερες ἐποχές, ὅταν οἱ Χριστιανοὶ βρίσκονταν πλησιέστερα στὶς παγανιστικές τους ρίζες καὶ στὴ φοβερὴ καὶ συνταρακτικὴ ἐμπειρία τῆς μεταστροφῆς τους, μιλοῦσαν γιὰ τὸ θάνατο ὡς μία γέννηση στὴν αἰώνια ζωή. Δὲν τὸν ἀντιλαμβάνονταν ὡς τέλος, ὡς μία ἔσχατη ἥττα, ἀλλὰ ὡς μία ἀρχή. Θεωροῦσαν τὴ ζωὴ ὡς ἄνοδο πρὸς τὴν αἰωνιότητα καὶ τὸ θάνατο ὡς τὴν πύλη ποὺ ἀνοίγει καὶ μᾶς ἀφήνει νὰ εἰσέλθουμε σ’ αὐτήν. Αὐτὸ μάλιστα ἐξηγεῖ καὶ τὸ γιατί, τόσο συχνά, οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ συνήθιζαν νὰ ὑπενθυμίζουν ὁ ἕνας στὸν ἄλλο τὸ θάνατο μὲ φράσεις ὅπως «ἔχε μνήμη θανάτου», ἐνῶ στὶς εὐχὲς ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὡς πολύτιμη κληρονομιὰ ὑπάρχει μία αἴτηση, μὲ τὴν ὁποία ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει «μνήμη θανάτου».

Περισσότερα: Θάνατος καὶ Ἀπώλεια

Τὸ κάλεσμα τῶν Ἀποστόλων

Εἶναι βασικὸ γιὰ ἐμᾶς νὰ κατανοήσουμε τὴ σχέση ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀποστόλους. Ἄν μελετᾶτε τὸ Εὐαγγέλιο, θὰ δεῖτε ὅτι οἱ Ἀπόστολοι καὶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς γεννήθηκαν καὶ ἔζησαν στὴν ἴδια περιοχή. Ὁ Χριστὸς ἦρθε νὰ ζήσει σὰν παιδὶ στὴν Ναζαρέτ∙ οἱ Ἀπόστολοι ἔζησαν ὅλοι γύρω ἀπὸ τὸν τόπο Του. Δὲν γνωρίζουμε τίποτα ἀπὸ τὰ νεανικὰ χρόνια αὐτῶν τῶν ἀνδρῶν, ἀλλὰ ἄν σκεφτοῦμε ὅτι ἡ Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας βρισκόταν σὲ ἀπόσταση μικρότερη τῶν 4 μιλίων ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ, ὅτι ὅλες οἱ πόλεις καὶ τὰ χωριὰ, ὅπου ὁ Πέτρος, ὁ Ἀνδρέας, ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἰάκωβος καὶ οἱ ἄλλοι μαθητὲς ἔζησαν, βρίσκονταν γύρω ἀπὸ τὸ ἴδιο μέρος, μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε ὅτι εἶχαν συναντήσει δεῖ καὶ ἀκούσει τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς παιδὶ καὶ ὡς νέο.

Περισσότερα: Τὸ κάλεσμα τῶν Ἀποστόλων