Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 25 Ὀκτωβρίου 2026, ΣΤ΄ Λουκᾶ (Λουκ. η΄ 27-39)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ ᾿Ιη­σοῦ εἰς τὴν χώραν τῶν Γα­δα­­­­ρηνῶν, ὑπήντησεν αὐτῷ ἀ­νήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνε­διδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ᾿ ἐν τοῖς μνήμασιν. ἰδὼν δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς. παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυ­λασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους. ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· λεγεών· ὅτι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν· καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐ­τοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. ἦν δὲ ἐ­κεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένων ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς. ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη. ἰδόντες δὲ οἱ βόσκοντες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς. ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονός, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν. ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς. καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο. αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν. ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνήρ, ἀφ᾿ οὗ ἐξελη­­λύ­θει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυ­σε δὲ αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ᾿ ὅλην τὴν πό­λιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς.

Περισσότερα: Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 25 Ὀκτωβρίου 2026, ΣΤ΄ Λουκᾶ (Λουκ. η΄ 27-39)

Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, πρῶτος ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων (23 Ὀκτωβρίου) 

Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ἦταν υἱὸς τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος ἀπὸ τὸν πρῶτο του γάμο. Εὐλογήθηκε παρὰ Θεοῦ ὅταν ἦταν ἀκόμη στήν κοιλία τῆς μητρὸς του, καὶ ὑπῆρξε τόσο δίκαιος στόν βίο του ὥστε ὅλοι οἱ Ἑβραῖοι τὸν ἀποκαλοῦσαν «Δίκαιο» καὶ «Ὠβλία», ποὺ στά ἑβραϊκὰ σημαίνει «προμαχὼν λαοῦ» καὶ «δικαιοσύνη». Ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἥδη ἡλικία, ὁ Ἰάκωβος ἔζησε μέ τὴν πιὸ αὐστηρὴ ἄσκηση. Δέν ἔπινε κρασί οὔτε ἄλλα δυνατὰ ποτά. Μιμούμενος τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Προδρομο, δέν ἔτρωγε ποτέ τίποτε ἀπὸ ὅσα ἔχουν πνοὴ ζωῆς μέσα τους. Ξυράφι ποτὲ δέν πέρασε ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του, ὅπως ὁρίζει ὁ Νόμος γιά ὅσους ἀφιερώνονται στόν Θεὸ (Ἀριθ. 6, 5). Ποτὲ του δέν λουζόταν καὶ δέν χριόταν μέ ἔλαιο, προκρίνοντας τή μέριμνα τῆς ψυχῆς ἔναντι ἐκείνης τοῦ σώματος.

Μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, οἱ Ἀπόστολοι ὁμοφώνως ἐξέλεξαν τὸν δίκαιο Ἰάκωβο πρῶτο ἐπίσκοπο Ἱεροσολύμων. Τέλειος σὲ ὅλες τίς ἀρετὲς τῆς πράξεως καὶ τῆς θεωρίας, ὁ Ἰάκωβος μόνος εἰσερχόταν στά Ἅγια τῶν Ἁγίων τῆς Καινῆς Διαθήκης ꟷὄχι μία φορά τὸν χρόνο ὅπως ἔπραττε ὁ ἀρχιερεὺς τῶν Ἰουδαίωνꟷ ἀλλὰ κάθε μέρα γιά νά τελέσει τὰ ἅγια Μυστήρια. Ἐνδεδυμένος ὕφασμα λινό, εἰσερχόταν μόνος στόν Ναό, καὶ ἐπὶ ὧρες στεκόταν γονυπετὴς πρεσβεύοντας ὑπὲρ τοῦ λαοῦ καὶ τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου, σὲ βαθμό πού τὰ γόνατά του ἔγιναν σκληρὰ σὰν πέτρα.

Περισσότερα: Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, πρῶτος ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων (23 Ὀκτωβρίου)

Ὁ ἅγιος Εὐαγγελιστής Λουκᾶς

Σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ. Γιά μένα προσωπικὰ σήμερα εἶναι διπλὴ ἑορτή, διότι ἔχω τὴν μεγάλη τιμὴ καὶ εὐλογία νά φέρω τὸ ὄνομα τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστῆ. Χτές στόν μεγάλο ἐσπερινὸ ἀκούσατε πώς τὸν ὀνομάζει ἡ Ἐκκλησία· τὸν καλεῖ οὐρανὸ καὶ ἀστραπή. Ὑπάρχει μεγαλύτερη τιμὴ ἀπὸ τὸ νά καλεῖται κανεὶς οὐρανὸς καὶ ἀστραπὴ τῆς Ἐκκλησίας; Ἀσφαλῶς ὄχι. Καὶ ἑγὼ δέν ἔχω τίποτα νά προσθέσω στήν δόξα τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἀποστόλου. Θέλω μόνο νά καταλάβετε ποιὸ εἶναι τὸ μεγαλεῖο του καὶ γιατὶ αὐτὸς καλεῖται οὐρανός, ἀστραπὴ καὶ φωστῆρας τῆς Ἐκκλησίας.

Βεβαίως εἶναι ἄξιος νά ὀνομάζεται ἔτσι καὶ ἔχει μάλιστα διπλή τιμή, διότι κόπιασε πολύ, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι, κηρύττοντας τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἐκτὸς ἀπ’ αὐτὸ καὶ ὁ ἴδιος ὑπῆρξε συγγραφέας τοῦ Εὐαγγελίου. Ἔχετε ἀκούσει καὶ γνωρίζετε καλὰ τοὺς ἀφαντάστους κόπους, τοὺς κινδύνους καὶ τοὺς διωγμούς πού ὑπέφεραν οἱ ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ τοὺς δώδεκα ἀποστόλους ὅλοι, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο, ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς ὑπέστη πολλοὺς διωγμοὺς καὶ βάσανα, τελείωσαν τὴν ζωὴ τους μαρτυρικά.

Περισσότερα: Ὁ ἅγιος Εὐαγγελιστής Λουκᾶς

Ἡ Ἐλπίδα μας

Γεωργίου’Ι. Μαντζαρίδη,

Ὁμότιμου καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ.

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ζοῦν μέ κάποια ἐλπίδα. Ἀλλά ὅταν παύει ἡ ζωή, ἀφανίζεται καί ἡ ἐλπίδα. Καί αὐτό συμβαίνει, γιατί ὅλες οἱ ἀνθρώπινες ἐλπίδες οἰκοδομοῦνται στό ἐπίπεδο τοῦ κόσμου καί ἀδυνατοῦν νά ὑπερβοῦν τό φράγμα τοῦ θανάτου. Ἡ χριστιανική ὅμως ἐλπίδα, πού θεμελιώνεται στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, διασκελίζει τό φράγμα τοῦ θανάτου καί εἰσχωρεῖ στήν ὄντως ζωή. Γι’ αὐτό καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος διακρίνει τούς ἀνθρώπους σέ δύο μεγάλες κατηγορίες: στούς Χριστιανούς, πού ὄντως ἔχουν ἐλπίδα, καί στούς «μή ἔχοντας ἐλπίδα».

Περισσότερα: Ἡ Ἐλπίδα μας

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 18 Ὀκτωβρίου 2026, Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ (Κολ. δ΄ 5-11,14-18)

Ἀδελφοί, ἐν σοφίᾳ περιπατεῖτε πρὸς τοὺς ἔξω, τὸν καιρὸν ἐξα­γοραζόμενοι. ὁ λόγος ὑμῶν πάν­τοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι. Τὰ κατ’ ἐμὲ πάντα γνωρίσει ὑμῖν Τυ­χικὸς ὁ ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ πιστὸς διάκονος καὶ σύνδουλος ἐν Κυρίῳ, ὃν ἔπεμψα πρὸς ὑμᾶς εἰς αὐτὸ τοῦτο, ἵνα γνῷ τὰ περὶ ὑμῶν καὶ παρακαλέσῃ τὰς καρδίας ὑμῶν, σὺν Ὀνησίμῳ τῷ πιστῷ καὶ ἀγαπητῷ ἀδελφῷ, ὅς ἐστιν ἐξ ὑμῶν· πάντα ὑμῖν γνωριοῦσι τὰ ὧδε. Ἀσπάζεται ὑμᾶς Ἀρίσταρχος ὁ συναι­χμάλωτός μου, καὶ Μᾶρκος ὁ ἀνεψιὸς Βαρνάβα, — περὶ οὗ ἐλάβετε ἐντολάς· ἐὰν ἔλθῃ πρὸς ὑμᾶς, δέξασθε αὐτόν, — καὶ Ἰησοῦς ὁ λεγόμενος Ἰοῦστος, οἱ ὄν­τες ἐκ περιτομῆς, οὗτοι μόνοι συνεργοὶ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, οἵτινες ἐγε­νή­θησάν μοι παρηγορία. ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητὸς καὶ Δη­μᾶς. ἀ­σπάσασθε τοὺς ἐν Λαοδικείᾳ ἀδελ­φοὺς καὶ Νυμφᾶν καὶ τὴν κατ’ οἶκον αὐτοῦ ἐκκλησίαν· καὶ ὅταν ἀναγνω­σθῇ παρ’ ὑμῖν ἡ ἐπιστολή, ποιήσατε ἵνα καὶ ἐν τῇ Λαοδικέων ἐκκλησίᾳ ἀνα­γνω­σθῇ, καὶ τὴν ἐκ Λαοδικείας ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀναγνῶτε. καὶ εἴπατε Ἀρχίππῳ· βλέπε τὴν διακονίαν ἣν παρέλαβες ἐν Κυ­ρίῳ, ἵνα αὐτὴν πληροῖς. Ὁ ἀσπα­σμὸς τῇ ἐ­μῇ χειρὶ Παύλου. μνημονεύετέ μου τῶν δε­σμῶν. Ἡ χάρις μεθ’ ὑμῶν· ἀμήν.

Περισσότερα: Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 18 Ὀκτωβρίου 2026, Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ (Κολ. δ΄ 5-11,14-18)