Αρχική

ΠΑΝΑΓΙΑ ΟΡΕΣΤΙΑΔΟΣ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ & ΒΙΒΛΙΑ





 










ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

(C) 2013 Ιερός Ναός Κοιμήσεως Της Θεοτόκου Κλεισσούς Ορεστιάδος
? ?ξορία το? κόσμου τούτου κι ? ?λπίδα στό Θεό
Τσιρόπουλος Κώστας
 
 

 ?λοι ο? ?νθρωποι ε?μαστε ξένοι καί παρεπίδημοι στόν κόσμο α?τό. ?λλά ? γοητεία τ?ς ζω?ς α?τ?ς καί ο? πειρασμοί μ?ς κρύβουν ?πό τά μάτια τ?ς ψυχ?ς τήν μέγιστη α?τή ?λήθεια καί μ?ς προσκολλο?ν σέ πρόσωπα καί πράγματα, σέ ?ργα τ?ς ματαιότητας. ? ?ληθινός ?μως χριστιανός ?χει κατανικήσει, κατανικ? ?διάκοπα, μέ πόνους καί στερήσεις τή μαγεία το? πρόσκαιρου α?το? κόσμου γιά ν? ?φοσιωθε? στό Χριστό. ?κε?νος μονάχα ?γωνιζόμενος ?ντιλαμβάνεται πώς ? ζωή α?τή ε?ναι μι? ?ξορία γιά τόν πιστό, ?νας τόπος δοκιμασι?ν πικρίας καί πώς ? ?ληθινή του πατρίδα ε?ναι ? ?λλη ζωή? ε?ναι ? Θεός πού μέ τήν ?γάπη καί τή Χάρη του κρατ? τή χριστιανική ψυχή ?ρθή καί ?νθεκτική. ?χει δικαίωμα κι ? χριστιανός νά ζήσει νά χαρε? τή ζωή α?τή ?λλά χωρίς ν? ?φοσιωθε?, χωρίς νά περιμένει τίποτε ?πό τόν ?δ? κόσμο. ? ?λπίδα του, ? ?γάπη του, ? ?φοσίωσή του ε?ναι σταθερά δοσμένα στό Θεό. Καί χωρίς Α?τόν, ? ζωή ε?ναι ?ρημος καί ?ξορία.

Στή «Μίμηση το? Χριστο?». το? Τόμας Κέμπις, διαβάζουμε: «?που βρίσκεται ? ?ησο?ς, ?λα πηγαίνουν καλά καί τίποτε δέ φαίνεται δύσκολο. ?π? ?που ?μως ?πουσιάζει, ?λα ε?ναι ?χληρά καί κουραστικά. Κάθε λογ?ς παρηγοριά ε?ναι χωρίς ?ξία, ?ν ? φωνή το? ?ησο? δέν φθάνει ?ς μέσα μας. ?στόσο, καί μία μονάχα λέξη του ε?ναι ?ρκετή νά μ?ς παρηγορήσει ?πόλυτα. Δέ σηκώθηκε ?μέσως ? Μάρθα ?πό τόν τόπο ?που ?κλαιγε ?ταν ? Μαρία τ?ς ε?πε: ? Διδάσκαλος πάρεστι καί φωνε? σε.; Μακαρία ? ?ρα πού ? ?ησο?ς σέ προσκαλε? ?πό τά δάκρυα στήν πνευματική χαρά. Πόσο στεγνή καί ?γονη ε?ναι ? ζωή σου χωρίς τόν ?ησο?! Καί πόσο ?νώφελο καί μάταιο νά ζητ?ς ?τιδήποτε ?λλο ?κτ?ς ?πό τόν ?ησο?! Ε?ναι μεγαλύτερη ζημιά, παρά ?ν ε?χες κι ?χανες ?λόκληρο τόν κόσμο. Τί μπορε? τάχα νά σο? δώσει ? κόσμος χωρίς τόν ?ησο?; Χωρίς α?τόν ? ζωή ε?ναι μία κόλαση ?νυπόφορη. Μέ τόν ?ησο?, ε?ναι παράδεισος τερπνός».


Χωρίς τό Χριστό ? ζωή δέν θά ε?χε κανένα νόημα. ?κε?νος ?ρδεύει τή ψυχή μέ τίς δωρεές τ?ς ?γάπης του, τήν κάνει ?κανή ν? ?κούει τό θέλημά του καί νά ?ποτάσσεται. Καί νά μή ?λπίζει, παρά μονάχα σ? Α?τόν. ?τσι, ? ζωή α?τή φαίνεται ?ληθινή ?ξορία. Γιατί ? ?νωση ?γάπης τ?ς ψυχ?ς μέ τόν Κύριό της κάθε τόσο κινδυνεύει, κάθε τόσο διακόπτεται ?πό τήν ?μαρτία, ?πό τούς ?χθρούς το? Θεο?. Γιατί κάθε τόσο, ? γοητεία το? κόσμου α?το? ?φορμ? καί ζητε? νά πλανέψει τή ψυχή, νά τήν ?ποδουλώσει στά ?γκόσμια, νά σβήσει ?πό μέσα της τόν ?κοίμητο λύχνο τ?ς ?λπίδας της στό Θεό.

? ?γιος Μακάριος ? Α?γύπτιος λέει: «Ο? Χριστιανοί σά νήπια νιώθουν καί κοιτάζουν τόν κόσμο κατά τό μέτρο τ?ς χάρης, γιατί ε?ναι ξένοι πρός α?τό τόν κόσμο, καί ? πόλη καί ? ?νάπαυσή τους ε?ναι ?λλη. Γιατί ?χουν ο? χριστιανοί τή παρηγοριά το? πνεύματος, δάκρυα καί πένθος καί στεναγμό, καί α?τά τά δάκρυα ε?ναι χαρά γι? α?τούς. ?χουν καί φόβο καί χαρά κι ?γαλλίαση. Κι ?τσι, ε?ναι σάν ?νθρωποι πού κρατ?νε στά χέρια τούς τό α?μα τους τό ?διο, μή ?χοντας θάρρος στόν ?αυτό τους ε?τε νομίζοντας πώς ε?ναι κάτι τι, ?λλά ?ντας παραπεταμένοι καί παραριγμένοι περισσότερο ?π? ?λους το?ς ?νθρώπους. Α?τός ? κόσμος πού φαίνεται μέ τά μάτια, ?πό τόν ?ρχοντα ?ς τό φτωχό, βρίσκεται σέ θόρυβο, σέ ?καταστασία καί σέ πόλεμο, καί κανένας ?πό α?τούς δέν ξέρει τήν α?τία, δηλαδή, πώς τό κακό μπ?κε στό κόσμο μέ τή παρακοή, τό κεντρί το? θανάτου».


Ε?τυχ?ς πού σέ α?τή τή σκληρή ?ξορία πού ζο?ν, ?χουν ο? Χριστιανοί τήν παρηγοριά το? Πνεύματος. Γιατί ο? πίκρες πού περνο?ν ε?ναι βαθιές καί ?ντονες. Ο? ?πογοητεύσεις πού γεύονται ?πό τήν κακία, τήν ?ποκρισία, τό φθόνο καί τήν ?φιλία τ?ν ?νθρώπων πού βρίσκονται κοντά τους, ?κόμα καί τ?ν συγγεν?ν τους, θά τούς ε?χαν βυθίσει σέ δεινή ?πελπισία. ?λλά νά, πού ? Θεός ρίχνει πλούσιο κι ?γκαρδιωτικό φ?ς στά στήθη τους, τούς παρηγορε?, ?πιδένει τίς πληγές τους καί τούς μαθαίνει τό μέγιστο μάθημα? τό μάθημα τ?ς ματαιότητας το? κόσμου τούτου καί τ?ς ξενιτι?ς το? ε?σεβο?ς ?νθρώπου, τό μάθημα τό μυστικό το? ?ρωτα πρός Α?τόν πού ε?ναι ? ?ρχή καί τό τέλος τ?ν πάντων. ? μέσα τους πίκρα, ? θλίψη καί ? ?ποκαρδίωση γίνεται γλυκύς καρπός ?γάπης καί ?φοσίωσης πρός Α?τόν.

? Ε?γένιος Βούλγαρις ?γραφε: «Βρισκόμαστε κι ?με?ς στήν κατάπικρη ?ρημο τ?ς Μερράν. Στό τόπο δηλαδή το? πόνου. Ποιός, λοιπόν, Μωϋσ?ς ?πάρχει καί γιά μ?ς πού νά προσπέσουμε στά πόδια του καί νά το? ?ξομολογηθο?με τό καημό καί τή δυστυχία μας; Ποιός ε?ναι ? μεσίτης πού θά παρακαλέσει καί γιά μ?ς τόν Κύριο; Μέ ποιό τρόπο θά μπορέσουμε κι ?με?ς νά γλυκάνουμε τό πικρό φαρμάκι πο? ποτιζόμαστε; Πο? θά βρεθε? καί γιά μ?ς, ?πως τότε γιά τούς ?βραίους, μι? χώρα δροσόλουστη καί κατάρρυτη σάν τήν Α?λείμ, πού νά μ?ς παρηγορήσει καί νά μ?ς ξεκουράσει; Διψο?ν ο? Χριστιανοί στή ζωή μας α?τή τά γλυκύτατα νάματα το? θείου λόγου, μά δέν βρίσκουνε τρεχούμενες πηγές γιά νά πιο?νε καί νά σωθο?νε. ?που καί νά π?νε, ?που καί νά γυρίσουνε τά μάτια τους, βλέπουν μπροστά τους α?τή τή Μερρ?ν καί τά πικρά νερά της νά κυλο?νε. Νερά φαρμακερά, πού φέρνουνε τήν ?ρρώστια καί τό θάνατο. ?ν βγο?ν στήν ?γορά, δέν ?κο?νε παρά ψέματα καί λόγια πανούργα. Καί δέ βλέπουμε τίποτε ?λλο παρά πλεονεξία καί φιλοχρηματίες. ?ν πάλι πλησιάσουνε στ? ?ρχοντικά, δέ μαθαίνουν καί δέ διδάσκονται παρά ραδιουργίες καί σοφιστε?ες, καί ?ρπαγές, καί ?δικίες. Κι ?ν μπο?νε σέ φτωχικά σπίτια κι ?κε? παραδείγματα φαυλότητας καί ?τακτης ζω?ς? ?πιστάτα! πο? νά πορευθο?με; σύ μπορε?ς νά μ?ς πε?ς λόγια α?ώνιας ζω?ς, ?νοιξε, λοιπόν, τίς πηγές τ?ς σωτηρίας καί δρόσισε τή φλογερή μας δίψα γιατί καιγόμαστε καί δέν ?ντέχουμε πλέον ο? δυστυχισμένοι».


?φο? ?ρκετά ?ξαπατηθο?ν ?πό τό κόσμο καί πικραθο?ν, καί πληγωθο?ν ?σωτερικά, πρέπει ο? χριστιανοί νά τό πάρουν ?πόφαση: νά μή περιμένουν σχεδόν τίποτα ?πό τό κόσμο α?τό, ?λλά νά περιμένουν τά πάντα ?πό τό δωρεοδότη Κύριο. Στό τόπο α?τό τ?ς ?ξορίας πού ε?ναι ? ζωή α?τή, θά βασανιστο?ν, θά πειρασθο?ν, θά ?πομείνουν μονάχοι, ?λλά ε?ναι ?νάγκη ν? ?ντέξουν ?λους α?τούς τούς πειρασμούς, ν? ?παρνηθο?ν τ? ?γαθά τ?ς φθαρτ?ς α?τ?ς ζω?ς γιά νά κερδίσουν τήν ?γάπη καί τή χάρη το? Θεο?.

Στόν «Λειμώνα» το? ?ωάννη Μόσχου διαβάζουμε: «Κάποιος ?ββ?ς, μ?ς διηγήθηκε καί μ?ς ε?πε: ?κουσα ?πό τόν πατέρα ?ωάννη τόν Μωαβίτη ?τι ?μενε στήν ?γία Πόλη μι? μονάστρια πού ?ταν πολύ ε?λαβική καί πρόκοβε στό δρόμο το? Θεο?. Τή φθόνησε λοιπόν ? διάβολος τήν ?γία α?τή κόρη κι ?βαλε σ? ?να νέο, σατανικό ?ρωτα γι? α?τή. ? θαυμαστή ?μως ?κείνη κόρη, ?ταν ε?δε τήν ?πιβολή το? διαβόλου καί τήν ?πώλεια τ?ς ψυχ?ς το? νέου ?ξαιτίας της, π?ρε ?να ζεμπίλι μέ βρεγμένα κουκιά καί τράβηξε στήν ?ρημο γιά νά γλυτώσει καί τή ψυχή το? νέου ?πό τόν πονηρό, καί τόν ?αυτό της στήν ?σφάλεια τ?ς μοναξι?ς. ?στερα ?πό πολλά λοιπόν χρόνια -?πό ο?κονομία το? Θεο? καί γιά νά μή ?πομένει ?γνωστη ? ?νάρετη πολιτεία της- τήν ε?δε ?νας ?ναχωρητής στήν ?ρημο το? ?ορδάνη καί τ?ς ε?πε:

? Τί κανείς μητέρα μου, μέσα σ? α?τή τήν ?ρημιά;

Κι α?τή, ?πειδή ?θελε ν? ?ποφύγει νά πε? τήν ?λήθεια στόν ?ναχωρητή, το? ?ποκρίθηκε:

-Συγχώρεσέ με, πατέρα μου, γιατί ?χασα τό δρόμο μου. Κάνε ?μως, γιά τό ?νομα το? Θεο?, ?λεος καί δε?ξε μου τή στράτα.


Α?τός ?μως πού ?πό φώτιση το? Θεο? κατάλαβε τήν ?λήθεια, τ?ς ε?πε:


-Ο?τε τή στράτα σου ?χασες, ο?τε καί ζητ?ς ?λλο δρόμο. Πές μου μέ ε?λικρίνεια, τήν ?φορμή πού σ? ?νάγκασε νάρθεις ?δ?.


Κι ?κείνη τότε ?μολόγησε τήν ?λήθεια. Κι ? Γέροντας τήν ξαναρώτησε:


- Καί πόσο καρό ?χεις ?δ?;


Κι α?τή το? ?πάντησε:

-Μέ τή βοήθεια το? Θεο?, δεκαεφτά χρόνια.


Καί τ?ς ξαναλέει ? ?ναχωρητής:

-?πό πο? βρίσκεις τροφή;

Τότε α?τή τούδειξε τό ζεμπίλι καί ε?πε:

-Κοίταξε α?τό τό ζεμπίλι πού ε?ναι μπροστά σου. Μέ συντρόφευσε ?πό τότε πού ?λθα μέ τά λιγοστά α?τά βρεχτοκούκια. Κι ? ?γιος Θεός τά ο?κονόμησε ?τσι γιά μένα τήν ταπεινή, ?στε χρόνια τώρα ?λόκληρα τρώγω ?πό α?τά κι ?μως δέ λιγόστεψαν. Καί μάθε ?κόμα, Πατέρα μου, καί το?το: ? Πανάγαθος Θεός μέ σκέπασε μέ τέτοιο τρόπο πού στά δεκαεφτά α?τά χρόνια ε?ναι σήμερα ? πρώτη φορά πού μέ βλέπει ?νθρώπου μάτι. ?γώ ?μως τούς ?βλεπα ?λους.


Κι ? ?ναχωρητής δόξασε τό Θεό».


Μέ τέτοια θαυμαστή δύναμη ?πάρνησης ζο?σαν ?λλοτε ο? χριστιανοί. ?ξεραν πολύ καλά πόσο ?ξενη γιά τά πνευματικά πετάγματα ε?ναι τούτη ? ζωή, τούς ε?χαν ποτίσει πίκρα καί πόνο ο? ?νθρωποι, ?λλά ?κε?νοι ε?χαν ?ποφασίσει κι ε?χαν μέ τή χάρη το? Θεο? προετοιμαστε? νά ?ποστο?ν α?τή τήν ?ξορία, κι ?κόμη περισσότερες θυσίες νά προσφέρουν γιά νά μπορέσουν νά συζήσουν μυστικά μέ τό Θεό. ?κε?νος ?ταν ? σταθερή τους ?λπίδα, τό μοναδικό φ?ς μέσα στή μαύρη καί χαμηλή ζωή το? κόσμου τούτου. Σήμερα, α?τό τό πνε?μα ?λο καί περισσότερο σπανίζει ?νάμεσα στούς χριστιανούς. Συμφιλιωμένοι μέ τόν κόσμο, λένε πώς πιστεύουν στό Χριστό, πώς ε?ναι δικοί Του, ?λλά λαχταρο?ν τά ?γκόσμια πράγματα, ?νδιαφέρονται γιά τιμές, γι? ?ξιώματα καί γιά πλούτη, μέ τήν ?δια μανία πού δείχνουν γι? α?τά τ? ?πατηλά πράγματα ο? ?νθρωποι το? κόσμου. ?λλοτε, τά παιδιά τ?ς ?κκλησίας το? Χριστο? ?ταν ?τοιμα ν? ?ναχωρήσουν τήν κάθε στιγμή ?πό τόν κόσμο α?τό. Σήμερα, χωρίς νά τό λένε, μέ τά ?ργα τους, δείχνουν πώς ?χουν μυστικά συμμαχήσει, ?νδιαφερόμενοι γιά τόν ?παινο τ?ν πολλ?ν, ?ν? ? Κύριος βροντοφωνε? ?τι ?φο? ?κε?νον μίσησε ? κόσμος, δέ μπορε? παρά νά μισήσει καί τούς ?παδούς Του.

? Φώτης Κόντογλου ?γραφε: «?ποιος ?ξιώθηκε ν? ?γαπήσει τό Θεό, δηλαδή ν? ?γαπηθε? ?πό τόν Θεό, χωρίζει ?πό τόν κόσμο, ?πειδή δέν παραδέχεται τή σοφία του κι ? κόσμος τόν μισε? καί τόν κοροϊδεύει. Τόν βγάζει τρελό γιά νά μή χάσει τήν πίστη του στή δική του λογική καί νιώσει τή δική του ?θλιότητα. ?τσι θά γίνεται στόν α?ώνα, γιατί δέ θά ξημερώσει ποτέ ? μέρα πού θά καταλάβει ? κόσμος πώς α?τοί ο? τρελοί δέν ε?ναι τρελοί γιατί τότε θά ?ρθει στή γ? ? βασιλεία τ?ν ο?ραν?ν, ?πειδή δέ θά ?πάρχει κανένας πονηρός γιά νάναι καί τά μάτια το? πονηρά ?λλά ?λοι θάναι ?θ?οι σάν παιδιά. Μά το?το δέν θά γίνει ποτέ σ? α?τό τόν κόσμο, ?πως ε?πε τό ?λάθευτο στόμα το? Κυρίου. ? Χριστός μιλ? στούς ?νθρώπους ?πλά καί καθαρά, κι ?με?ς ο? πονηροί κάνουμε πώς δέν καταλαβαίνουμε. Μ?ς ?ξαγόρασε μέ τόν θάνατό του, μ?ς ?νάγγειλε τήν α?ώνια ζωή καί μ?ς δίδαξε νά ?τοιμάσουμε τόν ?αυτό μας γι? α?τή, κι ?με?ς γυρίσαμε τή διδαχή του στά δικά μας θελήματα καί δέν πάψαμε νά πιστεύουμε μονάχα σέ τούτη τή ζωή»,


? διδαχή το? Χριστο? ε?ναι σαφής: στό κόσμο α?τό θά ?χουμε θλίψεις, θά ζο?με σ? ?ξορία, θά μ?ς μισο?ν καί θά μ?ς καταδιώκουν. Πρέπει νά σφίγγουμε τή καρδιά μας, ν? ?ντέχουμε τίς δοκιμασίες χωρίς νά ?κπλησσόμαστε, χωρίς ν? ?δημονο?με, ?κόμα κι ?ταν πρόκειται γιά δοκιμασίες καί πίκρες ?προσδόκητες, πού προέρχονται ?πό «?ν Χριστ?» ?δελφούς μας, ?πό ?κείνους πού θά ?πρεπε νά μ?ς βοηθούv μέ τήν ?γάπη καί τήν ε?λογητή ?πιείκειά τους. ? κόσμος α?τός ε?ναι ?ρημος καί μοναξιά. Καί μονάχα ? χάρη το? Θεο? μ?ς δίνει τήν ?ντοχή νά ζο?με, ν? ?γαπο?με τούς ?λλους καί μάλιστα τούς ?χθρούς μας, νά πράττουμε τό καλό, ? καθείς κατά τό μέτρο τ?ς δωρε?ς πού ?λαβε, καί νά προσκαρτερο?με τήν ?ρα πού θ? ?στράψει ?μπρός μας ? Θεός σέ ?λη του τή δόξα.

? ?γιος Νικόδημος ? ?γιορείτης γράφει: «?πειδή ? Θεός τ?ν θε?ν καί ? Κύριος τ?ν κυρίων ?καμε τή ψυχή σου γιά κατοικία καί ναό ?δικόν του, πρέπει νά τήν ?χεις ε?ς τόσον μεγάλη τιμήν ?που νά μή τήν ?φήσεις νά χαμηλώσει καί νά ?ποκλίνει ε?ς ?λλα πράγματα. Ο? ?πιθυμίες καί ο? ?λπίδες σου ?ς ε?ναι πάντοτε ε?ς τόν ?ρχομό το? Θεο?, ? ?πο?ος ?ν δέν ε?ρη τήν ψυχήν, δέν θέλει ?λθη νά τήν ?πισκεφθ?. Α?τός τήν θέλει μοναχήν ?πό λογισμούς, καί ?σον ?μπορε? μοναχήν παντελ?ς ?πό ?πιθυμίας καί πολύ περισσότερον, μοναχήν ?πό τήν ?δίαν της θέλησιν? Α?τή ε?ναι ? ?ληθινή ?λευθερία τ?ς καρδίας καί μοναξιά? τό νά μή δεσμεύεται μέ τόν νο?ν ? τήν θέλησιν ε?ς κανένα πράγμα. Λοιπόν, ?ν δώσης ε?ς τόν Θεόν τήν ψυχήν σου ο?τω λελυμένην, ?λευθερίαν καί μοναχήν, θέλεις ?δη θαύματα ?που α?τός θέλει ?νεργήση ε?ς α?τήν».


?σο ?νδιαφέρει τόν α?θεντικό χριστιανό ? κόσμος, ο? χαρές το? κόσμου, τά ?γαθά τ?ς ζω?ς α?τ?ς, τόσο καί ? ψυχή το? δεσμεύεται ?πό τή γοητεία τ?ν πρόσκαιρων καί χάνει τήν ?λευθερία ?κείνη πού τήν ?θε? πρός τό θρόνο το? Κυρίου της. ?που βρίσκεται ? θησαυρός σου, ?κε? καί ? καρδιά σου, λέει τό Ε?αγγέλιο. Χρειάζεται, λοιπόν, μακρυά ?πό συναισθηματισμούς καί ρηχές, ?νούσιες ?θικολογίες, ν? ?ναρωτηθε? γεννα?α ? χριστιανός πο? βρίσκεται στ? ?λήθεια ? θησαυρός του: στή ζωή α?τή, στίς τιμές, στό χρ?μα, στή δόξα, στίς ?δονές πο? προσφέρει ? κόσμος, ? ψηλά, στόν ο?ρανό; Τόν ο?ρανό, τό Θεό πού τόν γεμίζει μέ τό μεγαλε?ο του, δέ μπορε? κανείς νά τόν κατακτήσει ?ν δέν ?λευθερωθε? ?π? τά ?γκόσμια, ?ν δέν ?ντικρύσει τή ζωή α?τή ?ς ξένος, ?ς ?ξόριστος, ?σο ? χριστιανός κερδίζει στό κόσμο α?τό, τόσο χάνει στόν ?λλο. Κι ?σο ?ποξενώνεται ?πό α?τόν ?δ? τό κόσμο, τόσο περισσότερο προσεγγίζει ψηλά, στό Θεό, στήν ?ληθινή του πατρίδα.

 

 

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

 

Το κανάλι της ενορίας μας!


ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

e-radio Παναγία Κλεισσούς.

e-radio της Εκκλησίας της Ελλάδας

e-radio Πειραϊκής Εκκλησίας

e-radio Αρχιεπισκοπής Κρήτης

e-radio Ιεράς Μητροπόλεως Σερρών και Νιγρίτης

Ο ΚΑΙΡΟΣ

 

ΤΥΧΑΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ Ι.Ν.

DSCF0886.JPG

ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ

Εμφανίσεις Περιεχομένου : 172074

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΩΡΑ

Έχουμε 16 επισκέπτες συνδεδεμένους