Αρχική

ΠΑΝΑΓΙΑ ΟΡΕΣΤΙΑΔΟΣ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ & ΒΙΒΛΙΑ





 










ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

(C) 2013 Ιερός Ναός Κοιμήσεως Της Θεοτόκου Κλεισσούς Ορεστιάδος

? μ?θος το? Μεγάλου ?εροεξεταστ?

Dostoyefsky Fyodor

(Μιλ? ? ?β?ν Καραμάζωφ)

   

Τ? ποίημά μου ?χει το?το τ?ν τίτλο! «? Μέγας ?εροεξαταστής» ε?ναι ?νόητο, μ? θέλω ν? σο? τ? π?. (?ναφέρεται πρ?ς τ?ν ?δελφό του ?λιόσα)

    - Μι? ε?σαγωγ? ε?ναι ?στόσο ?παραίτητη ?π? φιλολογικ?ς πλευρ?ς. ? δράση ?ξελίσσεται στ?ν 16ο α??να. Ξέρεις π?ς ?κείνη τ?ν ?ποχ? συνήθιζαν ν? παρεμβάλλουν στ? ποιήματα ο?ράνιες δυνάμεις. Δ? μιλ? γι? τ?ν Ντάντε. Στ? Γαλλία ο? κληρικο? τ?ν ?κκλησιαστικ?ν δικαστηρίων, κι ο? καλόγεροι ?διναν παραστάσεις βγάζοντας στ? σκην? τ? Μαντόνα, ?γγελους κι ?γιους, τ? Χριστό, κα? τ? Θεό. Βέβαια α?τ? ?ταν θεάματα ?λο ?φέλεια κα? πρωτογονισμό.

    Στ?ν «Παναγία τ?ν Παρισίων» το? Βικτ?ρ Ο?γκ? πρ?ς τιμ?ν τ?ς γέννησης το? διαδόχου του θρόνου, τ?ν ?ποχ? το? Λουδοβίκου ΧΙου, στ? Παρίσι, ? λα?ς προσκαλο?νταν ν? παρακολουθήσει μία παράσταση διδακτική, ?λότελα δωρεάν: «Τ?ν Καλ? Κρίση τ?ς Παναγιωτάτης κα? Κεχαριτωμένης Παρθένου Μαρίας. «Σ? α?τ? τ? «Μυστήριο» ? Παναγία ?μφανιζόταν α?τοπροσώπως κα? πρόφερε τ?ν καλ? κρίση της.

    Σ? ?μ?ς, ?δ? στ? Μόσχα, πρ?ν ?π? τ?ν ?ποχ? το? Μεγάλου Πέτρου, ?διναν ?π? καιρ? σ? καιρ? παραστάσεις τέτοιου ε?δους, πο? τ?ς δανείζοντας προπάντων ?π? τ?ν Παλαι? Διαθήκη. ?ξάλλου κυκλοφορο?σαν ?να πλ?θος ?φηγήματα, ποιήματα, ?που φιγουράριζαν ?νάλογα μ? τ?ν περίσταση κα? τ?ς ?νάγκες, ?γιοι κι ?γγελοι, μι? ?λόκληρη στρατιά.

   
     Στ? μοναστήρια μας πάλι, μετάφραζαν, ?ντέγραφαν το?τα τ? ποιήματα, ?γραφαν ?κόμη κα? καινούργια κι ?λ? α?τ? κάτω ?π? τ?ν Ταταρικ? κατοχή. Λόγου χάρη, ?πάρχει ?να τέτοιο μικρ? μοναστηριακό, ?ς πο?με, ποίημα, πο? χωρ?ς ?μφιβολία τ?χουν μεταφράσει ?π? τ? ?λληνικά: «? Παρθένος ?μιλε? πρ?ς το?ς κολασμένους», μ? ε?κόνες πο? ?χουν Δαντικ? δύναμη. ? Παρθένος ?πισκέπτεται τ?ν Κόλαση, καθογηγούμενη ?π? τ?ν ?ρχάγγελο Μιχαήλ. Βλέπει το?ς κολασμένους κα? τ? βασανιστήριά τους. ?νάμεσα στο?ς ?λλους ?πάρχει κα? μία πολ? ?νδιαφέρουσα κατηγορία ?μαρτωλ?ν, πο? βρίσκονταν σ? μία λίμνη φωτι?ς. Μερικο? βουλίαζαν σ? α?τ? τ? λίμνη κα? δ?ν ξαναφαίνονταν πιά· «α?το? ξεχάστηκαν κι ?π? τ?ν ?διο τ? Θεό», ?κφραση πο? κρύβει βαθύτητα, κα? ζωντάνια μοναδική. ? Παρθένος συγκινημένη, πέφτει γονατιστ? μπρ?ς στ? θρόνο το? Θεο? κα? ζητ? χάρη γι? ?λους το?ς ?μαρτωλο?ς πο? ε?δε στ?ν Κόλαση, χωρ?ς ?ξαίρεση... ? διάλογος μ? τ? Θε? ?χει πολ? ?νδιαφέρον. Τ?ν ?κετεύει, ?πιμένει, κι ?ταν ? Θε?ς τ?ς δείχνει τ? χέρια κα? τ? πόδια το? γιο? της, πο? ε?ναι τρυπημένα ?π? τ? καρφι? κα? τ? ρωτ?: «Π?ς θ? μπορο?σα ν? συγχωρήσω το?ς δημίους του»; - ?κείνη διατάσσει ?λους το?ς ?γίους κι ?λους το?ς μάρτυρες, κι ?λους το?ς ?γγέλους ν? πέσουν στ? γόνατα μαζί της κα? ν? παρακαλέσουν ν? δοθε? χάρη σ? ?λους το?ς ?μαρτωλο?ς χωρ?ς ?ξαίρεση. Τελικ? πετυχαίνει ν? σταματήσουν τ? βασανιστήρια, κάθε χρόνο ?π? τ? Μεγάλη Παρασκευ? ?ς τ?ν Πεντηκοστή, κι ο? κολασμένοι ?π? τ? ?γκατα ε?χαριστο?ν τ? Θε? κα? φωνάζουν: «Κύριε! ? τιμωρία μας ε?ναι δίκαιη! 

    «?, λοιπόν, τ? μικρό μου ποίημα, θ?ταν κάπως ?τσι, ?ν ε?χε γραφτε? ?κείνη τ?ν ?ποχή. ?μφανίζεται ? Θεός, δ? λέει τίποτα παρ? μόνο περν? πάνω ?π? τ? σκηνή. Δεκαπέντε α??νες ?χουν κυλήσει ?π? τότε πο? ?ποσχέθηκε ν? ξαναγυρίσει στ? βασιλεία Του, ?π? τότε πο? ? προφήτης του ?γραψε: « Περ? δ? τ?ς ?μέρας ?κείνης ο?δε?ς γιγνώσκει ο?δ? ο? ?γγελοι τ?ν ο?ραν?ν ε?μ? μόνον ? Πατ?ρ ?μο?», σύμφωνα μ? τ? ?δια τ? λόγια το? Χριστο? πάνω στ? γ?. Κι ? ?νθρωπότητα τ?ν περιμένει μ? τ?ν ?δια τ?ν ?λλοτιν? πίστη, μι? πίστη πι? φλογερ? ?κόμη, γιατί δεκαπέντε α??νες ?χουν περάσει ?π? τότε πο? ο? ο?ρανο? ?παψαν ν? προσφέρουν ?γγυήσεις στ?ν ?νθρωπο:

    «Πίστευε ?σα ? καρδι? σο? λέει
    ?γγύηση ?λλη ? Ο?ραν?ς δ? δίνει»

    «Ε?ν? ?λήθεια π?ς πολλ? θαύματα γίνηκαν τότε: «?γιοι γιάτρευαν τ?ν κόσμο, ? Βασίλισα τ?ν Ο?ραν?ν κατέβαινε κι ?πισκεπτόταν ?ρισμένους δίκαιους, ?ν δώσουμε πίστη στ? «βίο» τους. Μ? ? διάβολος δ?ν κοιμ?ται· ? ?νθρωπότητα ?ρχισε συχν? ν? ?μφιβάλλει γι? τ?ν α?θεντικότητα α?τ?ν τ?ν θαυμάτων. ?κείνη τ?ν ?ποχ? γεννιέται στ? Γερμανία μι? τρομακτικ? α?ρεση πο? ?ρνιέται τ? θαύματα. «Κα? ?πεσεν ?κ το? ο?ρανο? ?στ?ρ μέγας καιόμενος ?ς λαμπ?ς (? ?κκλησία προφαν?ς!) κα? ?πεσεν ?π? τ? τρίτον τ?ν ποταμ?ν κα? ?π? τ?ς πηγ?ς τ?ν ?δάτων κα? κατέστησε τα?τα πικρ? «? πίστη τ?ν πιστ?ν ?μως διπλασιάσθηκε. Τ? δάκρυα τ?ς ?νθρωπότητας ?ψώθηκαν πρ?ς ?κε?νον ?πως ?λλοτε... 

    ?στερ? ?π? τόσους α??νες, ? ?νθρωπότητα παρακαλε? μ? πάθος κα? φλόγα: «Κύριε κα? Θεέ μου πρόσελθε!», ?στερ? ?π? τόσους α??νες, φωνάζει στ? Θε? ν? θελήσει μέσα στ?ν ?πέραντη ?λεημοσύνη του, ν? προστρέξει κοντ? στο?ς πιστούς του. Πρίν, ε?χε κιόλας ?πισκεφθε? το?ς δίκαιους, το?ς μάρτυρες, το?ς ?γιους ?ναχωρητές, ?πως ?ναφέρουν ο? βιογράφοι τους. Σ? ?μ?ς, ? Τιο?τσεφ πο? πίστευε βαθι? στ?ν ?λήθεια τ?ν λόγων του, διακήρυξε ?τι:

    «Καταπονημένος ?π? το? σταυρο? τ? βάρος
    ? βασιλι?ς τ?ν Ο?ραν?ν, μ? το? ταπεινο? τ? θάρρος ?ρθε,
    πατρική μου γ?, ν? σ? διασχίσει
    κι ?λόκληρη ?π? ?κρη σ? ?κρη ν? σ? ε?λογήσει».

    Μ? ν? πο? θέλησε ν? παρουσιαστε? γι? μία στιγμ? τουλάχιστο στ?ν ταπεινωμένο κι? ?ξαθλιωμένο λαό, στ? λα? πο? σερνόταν μέσα στ?ν ?μαρτία, μ? πο? τ?ν ?γαπο?σε μ? ?φέλεια. ? δράση λοιπ?ν ?ξελίσσεται στ?ν ?σπανία, στ? Σεβίλλη, στ?ν πι? τρομερ? ?ποχ? τ?ς ?ερ?ς ?ξέτασης, ?ταν κάθε μέρα ?ναβαν φωτι?ς κι ?καιγαν ?νθρώπους γι? τ?ν ?γάπη το? Θεο? κι ?που:

    «Σ? ?πέροχες λαμπαδιαστ?ς φωτι?ς
    ?καιγαν τ?ς τρομερ?ς α?ρετικές»

    «?, μ? δ?ν ?ταν ?τσι πο? ?ποσχέθηκε ν? ξαναγυρίσει, στο?ς α??νες τ?ν α?ώνων, μ? τ? πλήρωμα το? χρόνου, σ? ?λη του τ?ν ο?ράνια δόξα, ξαφνικά, «καθ?ς ? ?στραπ? ?ξέρχεται ?π? ?νατολ?ν κα? φαίνεται ?ως δυσμ?ν». ?χι, θέλησε ν? ?πισκεφθε? τ? παιδιά του στ?ν ?διο τ?ν τόπο, ?που ?καιγαν ο? φωτι?ς γι? το?ς α?ρετικούς. Μέσα στ?ν ?πέραντη ?λεημοσύνη του, ξαναγυρίζει κοντ? στο?ς ?νθρώπους, μ? τ? μορφ? πο? ε?χε κατ? τ? διάρκεια τ?ν τρι?ν χρόνων τ?ς δημόσιας ζω?ς του.
 
    Ν?τον πο? κατεβαίνει το?ς ?λιολουσμένους δρόμους α?τ?ς τ?ς μεσογειακ?ς πόλης, ?που ?κριβ?ς τ?ν παραμονή, μπροστ? στ? βασιλιά, το?ς α?λικούς, το?ς ?ππότες, το?ς καρδινάλιους, κα? τ?ς πι? χαριτωμένες κυρίες τ?ς Α?λ?ς, ? Μέγας ?εροεξεταστ?ς ?βαλε ν? κάψουν μία ?κατοστ? α?ρετικο?ς «Ad Majorem Dei Gloriam». ?μφανίζεται ?θόρυβα, χωρ?ς ν? τ?ν προσέξει κανένας καί- πρ?γμα παράξενο- ?λοι τ?ν ?ναγνωρίζουν. Α?τ? θ? γινόταν ?ν? ?π? τ? καλύτερα κομμάτια το? ποιήματός μου, χωρ?ς βέβαια ν? κάτσω ν? ?ξηγήσω τ? λόγο. ? λα?ς σ? ν? τ?ν τραβο?σε μία ?κατανίκητη δύναμη, ?λοι μαζεύονται στ? πέρασμά του κα? τ?ν ?κολουθο?ν. Σιωπηλός, περν? καταμεσ?ς το? πλήθους, μ? ?να χαμόγελο ?πέραντης συμπάθειας. ? καρδιά του πλημμυρίζει ?π? ?γάπη, τ? μάτια του ?ντανακλο?ν τ? Γνώση, τ? Φ?ς, τ? Δύναμη, πο? φωτίζουν κα? ξυπνο?ν τ?ν ?γάπη στ?ς καρδιές, το?ς ?πλώνει τ? χέρια, το?ς ε?λογε?, μι? ?ρετ? ?ξυγίανσης βγαίνει ?π? τ?ν κάθε ?παφ? μαζί του κι? ?κόμη ?π? τ? φορέματά του. ?νας γέρος, τυφλ?ς ?π? τ? παιδικά του χρόνια φωνάζει μέσ? ?π? τ? πλ?θος: «Κύριε θεράπευσέ με κα? θ? δ?». ? λα?ς χύνει δάκρυα χαρ?ς κα? φιλ? τ? χ?μα ?που πατ?. ?π? τ? μάτια το? γέρου πέφτει ?να φλούδι κι ?κε?νος βλέπει. Τ? παιδι? σκορπίζουν λουλούδια στ? πέρασμά του κα? φωνάζουν «?σαννά!» ?κε?νος, φωνάζουν. Ε?ναι ?κε?νος! δ?ν μπορε? παρ? ν?ναι ?κε?νος.

    Σταματ? στ?ν πλατε?α τ?ς Μητρόπολης τ?ς Σεβίλλης τ? στιγμ? πο? φέρνουν ?να μικρ? ?σπρο φέρετρο, ?που ?ναπαύεται ? ?φτάχρονη μοναχοκόρη κάποιου προύχοντα. ? νεκρ? ε?ναι σκεπασμένη μ? λουλούδια. «Θ? ?ναστήσει τ? παιδί σου», φωνάζουν ?π? τ? πλ?θος, κι ? μητέρα κλαίει. ? παπ?ς πο? προχωρε? μπρ?ς ?π? τ? φέρετρο, κοιτάζει μ? ?να ?φος συγχυσμένο κα? ζαρώνει τ? φρύδια. Ξαφνικά, μι? φων? ?ντηχε?, ? μητέρα ρίχνεται στ? πόδια του: «?ν ε?σαι ?σύ, ?νάστησε τ? παιδί μου!» κα? το? ?πλώνει τ? χέρια της. ? πομπ? σταματ?, ?φήνουν τ? φέρετρο πάνω στ?ς πέτρες τ?ς πλατείας. Τ? κοιτάζει μ? ο?κτο, τ? στόμα του προφέρει γι? μία φορ? ?κόμη: «Ταλιθ? κούμμι, κα? ? κόρη ?γείρεται». ? νεκρ? σηκώνεται, κάθεται κα? κοιτάζει γύρω της μ? ?φος κατάπληκτο, χαμογελαστή. Κρατε? ?κόμη στ? χέρια της τ? μπουκέτο μ? τ? ?σπρα τριαντάφυλλα, πο? συνηθίζουν ν? δίνουν στο?ς νεκρούς. Μέσα στ? πλ?θος, ?λοι ?χουν ταραχτε?, φωνάζουν, κλα?νε. 

     ?κείνη τ? στιγμ? περν? ?π? τ?ν πλατε?α ? καρδινάλιος Μέγας ?εροεξεταστής. Ε?ν? ?νας ψηλ?ς γέρος, σχεδ?ν α?ωνόβιος, μ? στεγν? πρόσωπο, μάτια χωμένα στ?ς κόγχες, μ? πο? μέσα του λάμπει ?κόμη μι? σπίθα. Δ? φορε? πι? ?κείνη τ?ν περίλαμπρη στολή, πο? τ?ν ?κανε ν? ξεχωρίζει χτ?ς μέσα στ? πλ?θος, τ?ν ?ρα πο? ?καιγαν το?ς ?χθρο?ς τ?ς Καθολικ?ς ?κκλησίας· ?χει ξαναβάλει τ? παλιό, ?σκητικό του ράσο. Ο? βοηθοί του κι ? Μέγας Σκευοφύλακας τ?ν ?κολουθο?ν ?π? ?πόσταση, ?λο σεβασμό. Σταματ? πλάι στ? πλ?θος κα? κοιτάζει ?π? μακριά. Τ? ε?δε ?λα, τ? φέρετρο ?κουμπισμένο μπροστά Του, τ?ν ?νάσταση το? κοριτσιο?, κα? τ? πρόσωπό του σκοτεινιάζει... Ζαρώνει τ? πυκνά του φρύδια κα? στ? μάτια του ?στράφτει μία τρομερ? φλόγα. Τ?ν δείχνει μ? τ? δάχτυλο κα? διατάζει το?ς φρουρούς του ν? τ?ν πιάσουν.

    Ε?ναι τόσο μεγάλη ? δύναμή του κα? ? λα?ς τόσο συνηθισμένος ν? τ?ν ?πακούει, πο? ?λοι παραμερίζουν, ?πακούουν τρέμοντας· μέσα σε μία θανάσιμη σιωπή, ο? χωροφύλακες τ?ν πιάνουν κα? τ?ν φέρνουν μπροστά του. Σ?ν ?νας ?νθρωπος ?λο α?τ? τ? πλ?θος γονατίζει μπρ?ς στ? Μεγάλο ?εροεξεταστ? πο? σηκώνει τ? χέρι του κα? τ?ν ε?λογε? κι ?στερα χωρ?ς ν? πε? μία λέξη ?ξακολουθε? τ? δρόμο του.

    ?δηγο?ν τ?ν Κρατούμενο στ? θλιβερ? κα? παλι? κτίριο τ?ς ?γίας Σκεύης, κα? τ?ν κλείνουν ?κε?, σ? ?να μικρ? ?πόγειο κελλί. ? ?μέρα περν? κι ?ρχεται ? νύχτα, μι? νύχτα Σεβιλλιάνικη ζεστ? κι ?ποπνικτική. ? ?γέρας ε?ναι πλημμυρισμένος ?π? τ?ς μυρωδι?ς πο? ξεχύνουν ο? ροδοδάφνες κα? ο? πορτοκαλλιές. Μέσα στ? σκοτάδια, ? σιδερένια πόρτα το? κελλιο? ?νοίγει, κα? παρουσιάζεται ? Μέγας ?εροεξεταστ?ς μ? ?να δαυλ? στ? χέρι. Σταματ? στ? σκαλοπάτι, παρατηρε? γι? πολλ?ν ?ρα τ?ν ?γία Μορφή, τελικ? πλησιάζει, ?κουμπ? τ? δ?δα πάνω στ? τραπέζι κα? το? λέει: «?σύ; Ε?σαι ?σύ;» Μ?ν παίρνοντας ?πάντηση προσθέτει γρήγορα: «Μ? λ?ς τίποτα, πάψε. ?λλωστε τί θ? μπορο?σες ν? πε?ς; Τ? ξέρω ?λα πολ? καλά. Κα? δ?ν ?χεις τ? δικαίωμα ν? προσθέσεις ο?τε μία λέξη στ? ?σα ε?πες ?λλοτε. Γιατί ?ρθες ν? μ?ς ?ναστατώσεις; Γιατί, ναί, μ?ς ?ναστατώνεις, κα? τ? ξέρεις πολ? καλά. ?λλ? ξέρεις τί θ? συμβε? α?ριο; ?γνο? ποι?ς ε?σαι κι ο?τε θέλω ν? τ? ξέρω: ε?σ? ?σ? ? μόνο τ? ?μοίωμά Σου; ?μως α?ριο θ? σ? καταδικάσω κα? θ? καε?ς στ?ν πυρά, ?πως ? χειρότερος τ?ν ?μαρτωλ?ν, κι α?τ?ς ? ?διος λα?ς πο? σο? φιλο?σε τ? πόδια, θ? ξεχυθε? α?ριο, μόλις δώσω τ? σύνθημα, γι? ν? βάλει φωτι? στ? σωρ? μ? τ? ξύλα. Τ? ξέρεις; ?σως - προσθέτει ? γέρος μ? τ? μάτια καρφωμένα πάνω στ?ν κρατούμενό του, συλλογισμένος.

    - Δ?ν καταλαβαίνω κα? πολ? καλ? τί θ?ς ν? πε?ς ?βάν, ?ντέτεινε ? ?λιόσα, πο? ?λη τούτη τ?ν ?ρα ?κουγε σιωπηλός. Μήπως ε?ναι μία φαντασίωση το? γέρου, ?να λάθος, πο? τ?ν ?ντυπωσιάζει κα? τ?ν τρομάζει;

    - Παραδέξου α?τ? τ?ν τελευτα?ο συλλογισμό, λέει ? ?β?ν γελώντας, ?φο? ? σύγχρονος ρεαλισμ?ς σ? ?κανε μέχρι α?το? το? βαθμο? ?νίκανο ν? ?ντιληφθε?ς τ? ?περφυσικό. ?ς γίνει ?μως ?πως τ? θές. Ε?ν? ?λήθεια, ? ?εροεξεταστής μου πάνω ?π? ?νενήντα χρον?ν πιά, μπορε? σ? α?τ? τ?ν ?λικία ν?χει ?ρχίσει ν? χάνει τ? μυαλό του. Τέλος μπορε? κα? ν?ναι ?ν? ?πλ? παραλήρημα, ? ?νειροπόληση μιανο? γέρου πο? βρίσκεται στ? τελευτα?α του, πο? ? φαντασία του ?χει ?ξαφθε? ?π? τ?ς τελευτα?ες ?μαδικ?ς ?κτελέσεις στ?ν πυρά. ?λλά, ?ραμα ? φαντασίωση, τί μ?ς ?νδιαφέρει; Α?τ? πο? πρέπει μονάχα ν? σημειώσουμε ε?ναι ?τι ? ?εροεξεταστ?ς ?ποκαλύπτει ?πιτέλους τ? σκέψη του, ?ποκαλύπτει ?λα ?σα ε?χε σκοτώσει μέσα του κατ? τ?ν διάρκεια τ?ς σταδιοδρομίας του.

    - Κι ? Κρατούμενος δ? λέει τίποτα; Περιορίζεται μονάχα ν? τ?ν κοιτάζει;
    Πραγματικά. Δ?ν μπορε? ν? κάνει τίποτ? ?λλο παρ? ν? σωπαίνει. ? ?διος ? γέρος το? παρατηρε? ?τι δ?ν μπορε? ν? προσθέσει τίποτα στ? παλιά του λόγια. Α?τ? ε?ναι ?σως τ? πι? χαρακτηριστικ? στοιχε?ο το? ρωμαιοκαθολικισμο?, κατ? τ?ν ταπεινή μου γνώμη: «?λα μεταβιβάζονται ?π? σένα στ?ν Πάπα· ?λα λοιπ?ν ?ξαρτιο?νται πι? ?π? τ?ν Πάπα. ?τσι μ?ν ?ρχεσαι ν? μ?ς ?νοχλε?ς πρ?ν τ?ν ?ρα σου, τουλάχιστον». Α?τ? ε?ν? ? θεωρία τους, ? θεωρία ?στω μόνο τ?ν ?ησουϊτ?ν. Τ?ν βρ?καν στ? θεολογικά τους κείμενα. «?χεις τ? δικαίωμα ν? μ?ς ?ποκαλύψεις ?ς ε?ναι κα? ?ν? ?π? τ? μυστικ? το? κόσμου ?π? ?που ?ρχεσαι;» ρωτ? ? γέρος, κι ?παντ? ? ?διος: «?χι, δ?ν ?χεις τ? δικαίωμα· γιατ? τούτη ? ?ποκάλυψη θ?ρχόταν ν? προστεθε? στ?ν προηγούμενη, κα? μ? α?τ?ν τ?ν τρόπο θ? ?φαιρο?σες ?π? το?ς ?νθρώπους τ?ν ?λευθερία πο? τ?ν ?περασπίσθηκε τόσο πάνω σ? τούτη τ? γ?. ?λες ο? νεώτερες ?ποκαλύψεις θ? ?βλαπταν τ?ν ?λευθερία τ?ς πίστης, γιατ? θ? ?μφανίζονταν σ?ν ?φειλόμενες σ? θα?μα· ?μως, ?σ? ? ?διος πρ?ν ?π? δεκαπέντε α??νες ?βαζες πάνω ?π? ?λα τούτη τ?ν ?λευθερία τ?ς πίστης. Δ?ν ε?πες τάχα τόσες φορές: «Θέλω ν? σ?ς καταστήσω ?λεύθερους!» ?, λοιπόν! Το?ς ε?δες το?ς «?λεύθερους» ?νθρώπους - προσθέτει ? γέρος μ? σαρκαστικ? τόνο.

     Ναί, ?λο α?τ? μ?ς στοίχισε πολ? ?κριβά- ?ξακολούθησε κοιτάζοντάς τον μ? α?στηρότητα -μ? ?πιτέλους τελειώσαμε το?το τ? ?ργο στ? ?νομά σου. Μ?ς χρειάσθηκαν δικαπέντε α??νες σκληρ?ς δουλει?ς, γι? ν? ?γκαθιδρύσουμε τ?ν ?λευθερία· μ? τώρα πι? ?γινε, κα? καλά. Δ?ν τ? πιστεύεις;

    Μ? κοιτάζεις μάλιστα μ? τρυφερότητα, χωρ?ς ο?τε ν? καταδεχτε?ς ν? ?γανακτήσεις; Μ? ξέρετε ?τι ο? ?νθρωποι ποτ? ?λλοτε δ?ν πίστεψαν τ?ν ?αυτό τους πι? λεύτερο ?σο τώρα, κι ?στόσο, ? ?λευθερία τους ε?ν? ?κείνη, πο? ?ρχονται ν? τ?ν καταθέσουν ταπειν? στ? πόδια μας. Α?τ? λοιπ?ν ε?ναι τ? ?ργο μας, γι? ν? λέμε τ?ν ?λήθεια· α?τ? ε?ν? ? ?λευθερία πο? ?νειρεύτηκες;»

    - Πάλι δ? καταλαβαίνω, τ?ν σταμάτησε ? ?λιόσα. Τ?ν κορόιδευε δηλαδή, τ?ν ε?ρωνευόταν;

    - Καθόλου! Καυχιόταν π?ς α?τ?ς κι ο? δικοί του μπόρεσαν ν? καταπιέσουν τ?ν ?λευθερία, μέσα στ? σχέδιό του ν? κάνουν το?ς ?νθρώπους ε?τυχισμένους. «Γιατ? τώρα γι? πρώτη φορ? (μιλ? φυσικ? γι? τ?ν ?ερ? ?ξέταση), μπορο?με ν? σκεφτο?με πάνω στ?ν ε?τυχία τ?ν ?νθρώπων. Φυσικ? ?κε?νοι ?παναστάτησαν · μήπως ?μως ο? ?παναστατημένοι μπορο?ν ποτ? ν? ε?ναι ε?τυχισμένοι; ?σουν πληροφορημένος γι? ?λ? α?τ? -συνεχίζει ? γέρος- τ? συμβούλια δ? σο? λείπουν, ?λλ? δ? λογάριασες τίποτα, δ? σκέφτηκες τ? μοναδικ? μέσο γι? ν? γίνουν ο? ?νθρωποι ε?τυχισμένοι· ε?τυχ?ς πο? φεύγοντας ?νάθεσες σ? ?μ?ς τ? ?ργο, μ?ς τ? ?ποσχέθηκες, μ?ς παραχώρησες ?πίσημα τ? δικαίωμα ν? λύνουμε κα? ν? δένουμε· τώρα, δ?ν πιστεύω ν? σκέφτηκες ν? μ?ς τ? ?φαιρέσεις; Γι? ποι? λόγο λοιπ?ν ?ρθες ν? μ?ς ?ναστατώσεις;»

    - Τί σημαίνει α?τό: «Ο? πληροφορίες κα? τ? συμβούλια δ? σο?λειψαν ;» ρώτησε ? ?λιόσα.

     - Μ? α?τ? ε?ναι τ? βασικ? τ?ς ?μιλίας το? γέρου: «Τ? Πνε?μα, τ? τρομερ? κα? βαθύ, τ? Πνε?μα τ?ς καταστροφ?ς κα? το? μηδενισμο? -συνεχίζει- σο? μίλησε στ?ν ?ρημο, κι ο? Γραφ?ς ?ναφέρουν ?τι «σ? ?βαλε σ? πειρασμό». Ε?ν? ?λήθεια α?τό; Κα? μπορο?με ν? πο?με τίποτα πι? διεισδυτικό, ?π? α?τ? πο? σο? ε?πε στ? τρία ?κε?να ?ρωτήματα ?, γι? ν? μιλήσουμε ?πως ο? Γραφές- στο?ς τρε?ς «πειρασμο?ς» πο? ?πέκρουσες; ?ν πραγματικ? σημειώθηκε ποτ? πάνω στ? γ? ?να θα?μα α?θεντικό, πο? ν? τ?όμαθε ?λος ? κόσμος, ?γινε κείνη τ?ν ?μέρα τ?ν τρι?ν ?ρωτήσεων. Κα? μόνο τ? γεγον?ς ?τι διατυπώθηκαν α?τ? τ? τρία ?ρωτήματα ?ποτελε? ?να θα?μα.

     ?ς ?ποθέσουμε ?τι τ? σβήνουμε μέσ? ?π? τ?ς Γραφές, κι ?τι πρέπει ν? τ? ?ποκαταστήσουμε, ν? τ? φανταστο?με πάλι γι? ν? τ? τοποθετήσουμε ?κε?, κα? συγκεντρώνουμε γι? α?τ? τ? σκοπ? ?λους το?ς σοφο?ς τ?ς γ?ς, πολιτικούς, δεσποτάδες, διανοούμενους, φιλοσόφους, ποιητές, λέγοντάς τους: σκεφτε?τε κα? συντάξετε πάλι τρία ?ρωτήματα πο? ?χι μόνο ν? ?ντιστοιχο?ν στ? σημασία το? γεγονότος, μ? ?κόμη κα? ν? ?κφράζουν σ? τρε?ς φάσεις ?λη τη μελλοντικ? ?στορία τ?ς ?νθρωπότητας, πιστεύεις ?τι α?τ?ς ? ?ρειος Πάγος, τ?ς ?νθρώπινης σοφίας θ? μπορο?σε ν? φανταστε? τίποτα τ? ?διο δυνατ? κα? τ? ?διο βαθύ, μ? τ? τρία ?ρωτήματα πο? σο? πρότεινε τότε τ? ?σχυρ? Πνε?μα;

    Α?τ? τ? τρία ?ρωτήματα ?ποδείχνουν ?π? μόνα τους ?τι ?χουμε ν? κάνουμε μ? ?να Πνε?μα α?ώνιο κι ?πόλυτο, κι ?χι μ? ?να διαβατάρικο πνε?μα ?πως τ? ?νθρώπινο. Γιατ? περικλείνουν μέσα τους κα? προλέγουν ταυτόχρονα ?λη τ?ν κατοπιν? ?στορία τ?ς ?νθρωπότητας· ε?ναι ο? τρε?ς μορφ?ς ?που ?ποκρυσταλλώνονται ?λες ο? ?ντιθέσεις, ο? ?ξεδιάλυτες τ?ς ?νθρώπινης φύσης. Τότε δ?ν μπορούσαμε ν? τ? ?ντιληφθο?με α?τό, γιατί τ? μέλλον δ?ν ε?χε ?ποκαλυφθε?, μ? τώρα πο? κύλησαν δεκαπέντε α??νες, βλέπουμε π?ς ?λα ε?χαν προβλεφθε? σ? α?τ? τ? τρία ?ρωτήματα κα? πραγματοποιήθηκαν σ? σημε?ο πο? ν?ναι ?δύνατο ν? προσθέσεις ? ν? ?φαιρέσεις μία λέξη.

    «?ποφάσισε λοιπ?ν ?π? μόνος σου, ποι?ς ε?χε δίκιο: ?σύ, ? ?κε?νος πο? σ? ρώτησε; Θυμήσου τ? πρ?το ?ρώτημα, τ?ν ?ννοια ?στω κι ?χι τ?ν ?πιφάνεια: Θ?ς ν? π?ς στ?ν κόσμο μ? ?δεια χέρια κα? ν? κηρύξεις μίαν ?λευθερία πο? το?ς κάνει ?νόητους κα? πο? ? φυσική τους ?χαριστία το?ς ?μποδίζει ν? καταλάβουν, μι? ?λευθερία πο? τ?ν φοβο?νται, γιατ? δ?ν ?πάρχει κα? δ? θ? ?πάρξει ποτ? τίποτα πι? ?νυπόφορο γι? τ?ν ?νθρωπο κα? γι? τ?ν κοινωνία, ?π? τούτη τ?ν ?λευθερία! Βλέπεις α?τ?ς τ?ς πέτρες στ?ν ?νυδρη ?ρημο; Μετάλλαξέ τις σ? ψωμι? κι ? κόσμος θ? τρέξει ν? πέσει στ? πόδια σου, ?μοια σ?ν ?να κοπάδι πειθαρχημένο κι ?λο ε?γνωμοσύνη, τρέμοντας ?στόσο μ? τυχ?ν χάσουν τ?ν προστασία σου κα? πάψουν ν?χουν ψωμί.

    «Μ? δ? θέλησες ν? στερήσεις τ?ν ?νθρωπο ?π? τ?ν ?λευθερία του, κι ?ρνήθηκες, κρίνοντας π?ς ? ?λευθερία ?ταν κάτι ?συμβίβαστο μ? τ?ν ?ποταγ? πο? ?γοράζεται μ? ψωμιά. ?ποφάνθηκες πώς ? ?νθρωπος δ?ν ζε? «μόνο με ?ρτον», μ? ξέρεις ?τι στ? ?νομα το? γήινου α?το? ?ρτου, τ? πνε?μα τ?ς Γ?ς θ? ?ξεγερθε? ?ναντίον σου, θ? ?γωνιστε? κα? θ? σ? νικήσει, ?τι ?λοι τ? ?κολουθο?ν φωνάζοντας: «Ποι?ς μοιάζει μ? α?τ? τ? ζ?ο πο? μ?ς ?δωσε τ? φωτι? τ? ο?ρανο?;» Α??νες θ? περάσουν κι ? ?νθρωπότητα θ? διακηρύσσει μ? τ? στόμα τ?ν σοφ?ν κα? τ?ν συνετ?ν της ?τι δ?ν ?πάρχουν ?γκλήματα κα? κατ? συνέπεια, δ?ν ?πάρχουν κι ?μαρτήματα· ?τι δ?ν ?πάρχουν παρ? μόνο πεινασμένοι. «Θρέψε τους πρ?τα κι ?στερα ν? ?παιτε?ς ?π? α?το?ς ν?ναι «?νάρετοι». Ν? τ? θ? γράψουν στ? λάβαρο τ?ς ?πανάστασής τους, πο? θ? ?πιτεθε? στ? ναό σου.

     Στ? θέση του ?να καινούργιο ο?κοδόμημα θ? ?ψωθε?, ?νας νέος πύργος τ?ς Βαβέλ, πο? θ? παραμείνει δίχως ?μφιβολία ?τέλειωτος, ?πως κι ? πρ?τος ?κε?νος· ?λλ? θ? μπορο?σες ν? γλυτώσεις το?ς ?νθρώπους ?π? α?τ? τ?ν δοκιμασία, κι ?π? χιλιόχρονα βάσανα. Γιατί θ? ξανάρθουν ν? μ?ς βρο?ν ?φο? θ?χουν κοπιάσει χίλια χρόνια ν? χτίσουν τ?ν πύργο τους! Θ? μ?ς ?ναζητήσουν κάτω ?π? τ? γ?, ?πως ?λλοτε, μέσα στ?ς κατακόμβες ?που θ?μαστε κρυμένοι (θ? μ?ς βασανίσουν πάλι) κα? θ? κραυγάσουν: «Δ?στε μας ν? φ?με γιατί α?το? πο? μ?ς ?ποσχέθηκαν τ? φωτι? τ? ο?ρανο? δ? μ?ς τ?ν ?δωσαν». Τότε θ? ?ποτελειώσουμε ?με?ς τ?ν πύργο τους, γιατί δ? χρειάζεται γι? κάτι τέτοιο παρ? μόνο ? τροφή, κα? θ? το?ς θρέψουμε, ?ποτίθεται στ? ?νομά σου, θ? το?ς κάνουμε ν? τ? πιστέψουν τουλάχιστο.

     Χωρ?ς ?μ?ς θ?ναι γι? πάντα τους πεινασμένοι. Καμι? γνώση δ? θ? το?ς δώσει ψωμί, ?σο θ? μένουν ?λεύθεροι ?λλ? θ? καταλήξουν ν? τ?ν καταθέσουν στ? πόδια μας τούτη τ?ν ?λευθερία τους, λέγοντας: «?ποτάξετέ μας, κάνετέ μας δούλους, μ? δ?στε μας ν? φ?με». Θ? καταλάβουν ?πιτέλους π?ς ? ?λευθερία δ? μπορε? ν? συμφιλιωθε? μ? τ? ψωμ? τ?ς γ?ς πο? ε?ναι στ? διάθεσή τους, γιατί πότε δ? θ? μπορέσουν ν? τ? μοιράσουν μεταξύ τους! 

     Θ? πεισθο?ν ?κόμη γι? τ?ν ?νικανότητά τους ν?ναι ?λεύθεροι, ?ντας ?δύναμοι, ξεστρατισμένοι, μηδαμινο? κι ?παναστατημένοι. Το?ς ?ποσχέθηκες τ?ν ο?ράνιον ?ρτον· ?λλ? μπορε? κάτι τέτοιο, ?σο δυνατ? κ ?ν ε?ναι σ?ν χτύπημα, ν? συγκριθε? μ? α?τ? τ?ς γ?ς, στ? μάτια τ?ς ?δύναμης κα? ξεστρατισμένης τ?ς α?ώνια ?χάριστης ?νθρώπινης ράτσας; Χιλιάδες κα? δεκάδες χιλιάδων ψυχ?ς θ? σ? ?κολουθήσουν ?ξαιτίας α?το? το? ψωμιο?, μ? τί θ? γίνουν τ? ?κατομμύρια κι ο? χιλιάδες πο? δ?ν ?χουνε τ? θάρρος ν? προτιμήσουν τ?ν ?ρτο τ? ο?ρανο? ?π? τ?ν ?ρτον τ?ς γ?ς; Δ?ν θ?φτανες στ? σημε?ο ν? διαλέξεις το?ς μεγάλους κα? το?ς δυνατούς, πο? σ? α?το?ς ο? ?λλοι, τ? ?ναρίθμητο πλ?θος, πο? ε?ναι ?δύναμο μ? πο? σ? ?γαπ?, θ? χρησίμευε σ?ν ?κμεταλλεύσιμο ?λικό;

     Μ?ς ε?ναι τ? ?διο ?γαπητ? κα? τ? ?δύναμα πλάσματα. Παρόλο πο? ε?ναι ξεστρατισμένοι κι ?παναστατημένοι θ? γίνουν πειθαρχικο? τελικά. Θ? ξαφνιαστο?ν κα? θ? μ?ς πιστέψουν γι? θεο?ς μία πο? καταδεχτήκαμε ν? μπο?με ?πικεφαλ?ς τους, γι? ν? τ? καταφέρουμε ?τσι πο? ? ?λευθερία πο? το?ς τρόμαζε ν? ξαναγυρίσει ?π? ?λλο δρόμο, κι ?κόμη γιατί καταδεχτήκαμε ν? βασιλέψουμε πάνω τους, τόσο πο? στ? τέλος θ? ?ρχίσουν πραγματικ? ν? φοβο?νται ν?ναι ?λεύθεροι. ?λλ? ?με?ς θ? το?ς λέμε π?ς ε?μαστε ?ποτακτικοί σου, ?τι βασιλεύουμε μόνο στ? ?νομά σου. Θ? το?ς ξεγελάσουμε πάλι, μι? κα? δ?ν πρόκειται ν? σ? ?φήσουμε ν? το?ς ξαναπλησιάσεις. Κι ε?ναι τούτη ? ?γυρτεία πο? θ? γίνει τ? βασανιστήριό μας, γιατί θ? πρέπει ν? πο?με ψέματα.

     Α?τ? ε?ναι τ? πρ?το νόημα το? ?ρωτήματος πο? σο?καναν στ?ν ?ρημο, κα? νά, πο? ?ποδιώχτηκες στ? ?νομα α?τ?ς τ?ς ?λευθερίας πο? τ?ν τοποθετο?σες πάνω ?π? ?λα. ?στόσο α?τ? ε?ναι πο? κρύβει ?λο τ? μυστικό του κόσμου. Γιατί ?ν δεχόσουν ν? κάνεις α?τ? τ? θα?μα τ?ν ψωμι?ν θ?χες κατασιγάσει τ?ν πανανθρώπινη ?γωνία -?τόμων κα? ?μάδων- δηλαδ? θ?δινες ?πάντηση στ? ?γωνιακ? ?ρώτημα: «μπροστ? σ? ποι?ν πρέπει ν? ?ποκλιθο?με;» Γιατί δ?ν ?πάρχει γι? τ?ν ?νθρωπο πο? ?πομένει ?λεύθερος, ?γνοια πι? μόνιμη, πι? ?γωνιώδης, ?π? τ?ν ?ναζήτηση ?ν?ς πλάσματος γι? ν? τ? προσκυνήσουν.

     ?λλά, ? ?λεύθερος ?νθρωπος δ? θέλει ν? ?ποκύψει παρ? μόνο μπροστ? σ? κάποιον μ? ?ναμφισβήτητη ?ξία κα? δύναμη, πο? ?λοι ν? τ?ν σέβονται, μ? μι? παγκόσμια συγκατάθεση. Α?τ? τ? δυστυχισμένα πλάσματα βασανίζονται ?ποζητώντας μι? λατρεία, πο? ν? ?νώνει ?χι μόνο τους ?δύναμους, κα? μικρο?ς πιστούς, ?λλ? πο? σ? α?τ?ν ν? μετέχουν ?λοι μαζύ, ?νωμένοι ?π? τ?ν ?δια πίστη. Α?τ? ? ?νάγκη τ?ς κοινότητας μέσα στ? λατρεία, ε?ναι τ? ο?σιαστικώτερο βασανιστήριο το? κάθε ?τόμου κα? τ?ς ?νθρωπότητας ?λόκληρης, ?π? τ?ν πανάρχαια ?ποχή... Γι? ν? πραγματοποιήσουν α?τ? τ? σκοπ? ?λληλοεξοντώνονται μ? τ? ρομφα?α. Ο? λαο? δημιούργησαν θεο?ς κα? το?ς ?βαλαν ν? ?ντιμάχονται ? ?νας τ?ν ?λλο: «?ρνηθε?τε το?ς θεούς σας κα? πιστέψτε στο?ς δικούς μας, ?λλιώτικα δυστυχία σ? ?σ?ς κα? στο? θεούς σας!» Κι ?τσι θ? γίνεται ?ς τ? συντέλεια το? κόσμου, ?κόμη κι ?ταν ο? θεο? θ?χουν ?ξαφανιστε?· ο? ?νθρωποι θ? γονατίζουν μπρ?ς στ? ε?δωλα.

     Δ?ν ?γνοο?σες, δ?ν ?ταν δυνατ? ν? ?γνοε?ς α?τ? τ? βασικ? μυστικ? τ?ς ?νθρώπινης φύσης, κι ?στόσο ?πόδιωξες τ? μοναδικ? ?κατανίκητο λάβαρο πο? σο? προσφέρθηκε κα? πο? ?ναμφισβήτητα θ?χε τυλίξει ?λους του ?νθρώπους μέσα του κα? θ? το?ς ?κανε ν? κλίνουν τ? κεφάλι μπρός σου, τ? λάβαρο το? γήινου ψωμιο?· τ? ?πώθησες στ? ?νομα το? ο?ράνιου ?ρτου κα? τ?ς ?λευθερίας! Ν? τί ?κανες κατόπι στ? ?νομα πάντα τ?ς ?λευθερίας! 

     Δ?ν ?πάρχει στ? ξαναλέω, πι? ?γωνιακ? ?νάγκη γι? τ?ν ?νθρωπο ?π? τ? ν? βρε?, ?σο γίνεται πι? γρήγορα, ?να πλάσμα πο? ν? το? παραδώσει α?τ? τ?ν ?λευθερία, πο? ? δυστυχισμένος κουβαλ? στ? ράχη του ?π? τ? στιγμ? τ?ς γέννησής του. ?λλ? γι? ν? διαθέσεις κατάλληλη τ?ν ?λευθερία τ?ν ?νθρώπων, πρέπει ν? το?ς προσφέρεις τ?ν ?νάπαυση τ?ς συνείδησης. Τ? ψωμ? θ? σο? ?ξασφάλιζε τ?ν ?πιτυχία· ? ?νθρωπος ?ποκύπτει μπροστ? σ? α?τ?ν πο? δίνει α?τ? τ? ψωμί, γιατί πρόκειται γι? κάτι χεροπιαστό, μ? ?ταν κάποιος ?λλος θελήσει ν? γίνει κύριος τ?ς ?νθρώπινης συνείδησης, θ? παρατήσει ?κόμη κα? τ?ν ?ρτον σου, κατ? μέρος γι? ν? προσφέρει α?τ? πο? κατακτ? τούτη τ?ν ?νθρώπινη συνείδηση. Πάνω σ? α?τ? ε?χες δίκιο, γιατί τ? μυστικ? τ?ς ?νθρώπινης ?παρξης συνίσταται ?χι μόνο στ? ν? ζήσει, μ? κα? στ? ν?βρει ?να κίνητρο γι? τούτη τ? ζωή. Χωρ?ς μία ξεκάθαρη ?δέα γι? τ? σκοπ? τ?ς ?παρξης, ? ?νθρωπος προτιμ? ν? τ? ?ρνηθε? ?λα, ?στω κι ?ν ?χει ?σο ψωμ? θέλει γύρω του -θ? προτιμήσει ν? καταστραφε?, παρ? ν? μείνει στ? γ?.

     Μ? τί ?πόγινε; ?ντ? ν? πάρεις στ? χέρια σου τ?ν ?νθρώπινη ?λευθερία θέλησες ν? τ?ν ?ξαπλώσεις; Ξέχασες λοιπ?ν ?τι ? ?νθρωπος προτιμ? τ?ν ?συχία του κι ?κόμη τ? θάνατο, ?π? τ?ν ?λευθερία ν? ξεχωρίζει τ? Καλ? ?π? τ? Κακό; Δ?ν ?πάρχει τίποτα πι? γοητευτικ? γι? τ?ν ?νθρωπο ?π? τ? ν? τ?ν ?φήνεις ?σύδοτο, μ? κι ?κόμη τίποτα πι? ?πίπονο. Κι ?ντ? γι? σταθερ?ς ?ρχ?ς πο? θ?χαν καθησυχάσει γι? πάντα τ?ν ?νθρώπινη συνείδηση, διάλεξες ?όριστα νοήματα, παράξενα κι α?νιγματικά, τ? κάθε τί πο? ξεπερν? τ? δύναμη το? ?νθρώπου, κι ?νέργησες κατ? ?να τρόπο σ? ν? μ?ν ?γαπο?σες τ?ν ?νθρωπότητα, ?σύ, πο? ?ρθες ν? δώσεις τ? ζωή σου γι? χάρη τ?ν ?νθρώπων! Μεγάλωσες τ?ν ?νθρώπινη ?λευθερία ?ντ? ν? τ?ν περιορίσεις, κι ?πέβαλες γι? πάντα στ? ?θικ? ?τομο τ? βασανιστήρια α?τ?ς τ?ς ?λευθερίας.

     Θέλησες ν? σ? ?γαπο?ν ?λεύθερα, ν? σ? ?κολουθήσουν ?θελοντικ? ο? ?νθρωποι γοητευμένοι ?π? σένα. ?ντ? γι? τ?ν σκληρό, παλαι? νόμο, ? ?νθρωπος δ? θ?χε τώρα παρ? ν? ξεχωρίσει μ? ?λεύθερη καρδι? τ? Καλ? ?π? τ? Κακό, χωρ?ς ?λλο ?δηγ? ?ξω ?π? τ?ν ε?κόνα σου -μ? δ?ν πρόβλεψες ?τι τελικ? θ? ?πωθο?σε κα? θ? περιφρονο?σε, ?μφισβητώντας τ?ν ε?κόνα σου, ?χοντας κουραστε? ?π? α?τ? τ? τρομερ? φορτίο: τ?ν ?λήθεια ν? διαλέξουν;

     Θ? φωνάξουν τελικ? π?ς ? ?λήθεια δ? βρισκόταν σ? ?σένα, γιατί ?λλιώτικα δ? θ? το?ς ?φηνες μέσα σ? μι? τέτοια ?γωνιώδικη ?βεβαιότητα, μ? τόσες ?γωνίες κι ?ξεδιάλυτα προβλήματα. Προετοίμασες ?τσι τ?ν καταστροφ? τ?ς βασιλείας σου· μ?ν κατηγορε?ς λοιπ?ν κανένα γι? α?τ? τ?ν καταστροφή. ?στόσο ?ταν α?τ? πο? σο? πρότειναν; 

     ?πάρχουν τρε?ς δυνάμεις, ο? μόνες πο? μπορο?ν ν? ?ποδουλώσουν γι? πάντα τ? συνείδηση α?τ?ν τ?ν ?δυνάμων ?παναστατημένων, ε?ναι: τ? θα?μα, τ? μυστήριο, ? α?ταρχικότητα! Τ? ?πώθησες κα? τ? τρία α?τά, δίνοντας ?τσι ?να παράδειγμα.

     Τ? τρομερ? κα? βαθ? Πνε?μα, σ? ε?χε συμπαρασύρει μέσα στ? Να? κα? σο? ε?χε πε?: «Θ?ς ν? ξέρεις ?ν ε?σαι γι?ς το? Θεο?; Πέσε κάτω ?π? δ? ψηλά, γιατί ε?ναι γραμμένο π?ς ο? ?γγελοι θ? σ? συγκρατήσουν κα? θ? σ? στηρίξουν, δ? θ? τραυματιστε?ς καθόλου, κα? τότε θ? ξέρεις ?ν ε?σαι γι?ς το? Θεο?, κα? θ? ?ποδείξεις ?τσι τ?ν πίστη στ?ν Πατέρα σου». Μ? ?πόδιωξες κα? τούτη τ?ν πρόταση, δ?ν ?ρμησες ν? πέσεις κάτω. ?δειξες τότε μι? ?πέροχη περηφάνεια, ?λότελα θεία, μ? γι? το?ς ?νθρώπους, ράτσα ?δύναμη κι ?παναστατημένη, δ?ν ε?ναι θεοί! 
 
?ξερες π?ς κάνοντας ?να β?μα, μι? χειρονομία γι? ν? ?ρμήσεις, θ? ?νοχλο?σες τ?ν Κύριο κα? θ?χανες τ?ν πίστη σου σ? Α?τόν. Μ? ?πάρχουν πολλο? σ?ν κι ?σένα; Μπορο?σες ν? παραδεχτε?ς ?στω κα? γι? μία στιγμ? ?τι ο? ?νθρωποι θ?χαν τ? δύναμη ν? ?ντέξουν σ? ?να παρόμοιο πειρασμ?; Ε?ναι τάχα μέσα στ?ν ?νθρώπινη φύση ν? ?ποδιώχνει τ? θα?μα, κα? στ?ς σοβαρ?ς στιγμ?ς τ?ς ζω?ς μπροστ? σ? βασικ? κι ?πίμονα προβλήματα, ν? διατηρε? τ?ν ?λεύθερη κρίση τ?ς καρδι?ς;

     ?! ?ξερες π?ς ? σταθερότητά σου θ? ?ναφερόταν στ?ς Γραφές, θ? ?πιζο?σε μέσα στο?ς α??νες, θ?φτανε ?ς τ?ς πι? μακριν?ς περιοχές, κι ?λπισες π?ς ?κολουθώντας τ? παράδειγμά σου, ? ?νθρωπος θ? περιοριζόταν στ? Θε? χωρ?ς ν? προσφεύγει στ? θα?μα. Μ? ?γνοο?σες ?τι ? ?νθρωπος ?πωθε? τ? Θε? ταυτόχρονα μ? τ? θα?μα, γιατ? ε?ναι προπάντων τ? θα?μα πο? ?ποζητ?. Κα? καθ?ς δ?ν ξέρει π?ς ν? κάνει συγκεντρώνεται πάλι στ?ν ?αυτό του, καταφεύγει στο?ς δικούς του, ?ποκλίνεται στ? θαύματα κάποιου μάγου, στ? μαγικ? κόλπα μι?ς μάγισσας, στ?ν ?ποιο ?παναστατημένο ? α?ρετικό.

    Δ?ν κατέβηκες ?π? τ? σταυρ? ?ταν σ? κορόιδευαν, κι ?ταν σο? φώναζαν μ? ?πόγνωση: «Κατέβα ?π? τ? σταυρ? κα? θ? σ? πιστέψουμε». Δ?ν τ? ?κανες, γιατί δ? θέλησες πάλι ν? ?ποδουλώσεις τ?ν ?νθρωπο μ? ?να θα?μα, ?πιθυμο?σες μία πίστη πο? θ?ταν ?λεύθερη κα? δ? θ? ?μπνεόταν ?π? θαύματα.
  
    Σο? χρειαζόταν μία ?λεύθερη ?γάπη, κι ?χι ? δουλικ? συμπεριφορ? το? τρομοκρατημένου σκλάβου. Κα? στ? σημε?ο α?τ? ?κόμη ? ?δέα πο? ε?χες γι? τ?ν ?νθρωπο ?ταν πολ? ?νώτερη, γιατ? ο? ?νθρωποι ε?ναι σκλάβοι, ?στω κι ?ν δημιουργο?ν ?παναστατικ?ς ?δέες.

     Δ?ς μονάχος σου κα? κρ?νε, τί ?γινε ?στερ? ?π? δεκαπέντε ?παναστατημένους α??νες, ποι?ς ?νυψώθηκε ?ς ?σένα; Σο? τ? καταγγέλω: ? ?νθρωπος ε?ναι πι? ?δύναμος κα? πι? χυδα?ος, ?π? ?σο πίστεψες ποτέ. Μπορε?, ε?ναι δυνατ? ποτ? ν? ?λοκληρωθε? ?νας ?νθρωπος, ?πως ?σύ; ? μεγάλη ?κτίμηση πο? ?τρεφες γι? τ?ν ?νθρωπο, ?δίκησε τ?ν ο?κτο πο? ?πρεπε ν? νιώσεις γι? α?τόν. Ζήτησες πολλ? ?π? το?ς ?νθρωπους, ?σ? προπάντων πο? το?ς ?γάπησες περισσότερο κι ?π? τ?ν ?αυτό σου! ?ν το?ς ?κτιμο?σες λιγώτερο, θ? το?ς ε?χες ?πιβάλει ?να ?λαφρότερο φορτίο, πο? ν? ?ναλογε? περισσότερο στ?ν ?γάπη σου. ? ?νθρωπος ε?ναι κουρασμένος κι ?δύναμος.

     Τί σημασία ?χει τώρα ?ν ?παναστατο?ν παντο? ?νάντια στ?ν ?ξουσία μας, κι ?ν ε?ναι περήφανοι γι? α?τ? τ?ν ?ξέγερση; Ε?ναι κάτι ?νόλογο μ? τ?ν ?λαζονεία νεαρ?ν σπουδαστ?ν πο? ?στασίασαν κι ?διωξαν τ? δάσκαλό τους. ?λλ? τούτη ? ?πιπολαιότητα τ?ν χαμινι?ν θ? πάρει τέλος κα? θ? το?ς στοιχίσει ?κριβά. Θ? γκρεμίσουν το?ς ναο?ς κα? θ? πλημμυρίσουν τ? γ? στ? α?μα· ?λλ? θ? καταλάβουν ?πιτέλους α?τ? τ? ?νόητα παιδιά, π?ς δ?ν ε?ναι παρ? κάτι ?δύναμοι στασιαστές, ?νίκανοι ν? ?παναστατο?ν γι? πολύ.

     Θ? χύσουν ?νόητα δάκρυα κα? θ? καταλάβουν ?τι ? Δημιουργ?ς κάνοντάς τους ?τσι ?παναστάτες, θέλησε ν? το?ς κοροϊδέψει, σίγουρα. Θ? τ? φωνάξουν μ? ?πελπισία κι α?τ? ? βλαστήμια θ? το?ς κάνει ?κόμη πι? δυστυχισμένους, γιατ? ? ?νθρώπινη φύση δ?ν ?νέχεται τούτη τ? βλαστήμια, κα? καταλήγει ν? παίρνει τ?ν ?κδίκησή της. ?τσι, ? ?γωνία, ? ταραχή, ? δυστυχία ε?ναι τ? μοιράδι τ?ν ?νθρώπων, ?στερ? ?π? τ? μαρτύρια πο? δοκίμασες γι? ν? το?ς ?πελευθερώσεις! 
 
     ? φωτισμένος προφήτης σου ε?πε, μέσα στ? συμβολικ? ?ραμά του, ?τι ε?δε ?λους ?σοι παίρνουν μέρος στ?ν πρώτη ?νάσταση κα? το?ς ?ριθμε? σ? δώδεκα χιλιάδες ?π? τ?ν κάθε φυλή. Γι? ν?ναι ?μως τόσο πολλοί, ?πρεπε ν?ναι περισσότερο ?π? ?νθρωποι, ?πρεπε ν?ναι θεοί. ?πόφεραν τ? σταυρό σου, κα? τ? ζω? μέσα στ?ν ?ρημο, τρώγοντας ?κρίδες κι ?γρια χόρτα· βέβαια, μπορε? ν?σαι περήφανος γι? α?τ? τ? παιδι? τ?ς ?λευθερι?ς, γι? τούτη τ?ν ?λεύθερη ?γάπη, γι? τ?ν ?πέρτατη θυσία τους στ? ?νομά σου. ?λλ? θυμήσου, δ?ν ?ταν παρ? μερικ?ς δεκάδες χιλιάδες κι ?λοι τους σχεδ?ν θεοί, ο? ?πόλοιποι ?μως;
 
     Ε?ναι ?π? λάθος τους α?τ?ν τ?ν ?λλων, τ?ν ?δύναμων, ?ν δ?ν μπόρεσαν ν? ?ποφέρουν τ? μαρτύρια τ?ν δυνατ?ν; ? ?δυναμία τ?ς ψυχ?ς φταίει τάχα πο? δ?ν μπόρεσε ν? κρατήσει μέσα της τόσο τρομερ? δ?ρα; Δ?ν ?ρθες στ? ?λήθεια γι? το?ς ?κλεκτούς; Τότε, α?τ? ε?ναι ?να μαρτύριο, ?κατανόητο γι? μ?ς, κα? θ?χαμε τ? δικαίωμα ν? τ? κηρύξουμε στο?ς ?νθρώπους, ν? το?ς διδάξουμε π?ς δ?ν πρόκειται γι? καμι? ?λεύθερη ?πόφαση μέσ? ?π? τ?ν καρδιά, ο?τε γι? τ?ν ?γάπη, ?λλ? γι? ?να μυστήριο πο? ?φείλουν ν? ?ποταχτο?ν σ? α?τ? τυφλά, ?κόμη κα? ?νάντια στ? θέληση ? στ?ν συνείδησή τους.
 
    Α?τ? ?κριβ?ς κάναμε κι ?με?ς. Διορθώσαμε τ? ?ργο σου στηρίζοντας τ? πάνω στ? «θα?μα, στ? «μυστήριο» κα? στ?ν «κυριαρχία». Κι ο? ?νθρωποι χαίρονται ν? ξαναγεννηθο?ν σ?ν ?να κοπάδι κα? ν? ?παλλαγο?ν ?π? α?τ? τ? μοιρα?ο δ?ρο πο? το?ς προκαλο?σε τόσα βάσανα. Ε?χαμε δίκιο πο? ?νεργήσαμε ?τσι; Πές μου! Δ? σημαίνει ?τι ?γαπ?ς τ?ν ?νθρωπότητα, ?ταν καταλαβαίνεις τ?ς ?δυναμίες της, ?ταν ξαλαφρώνεις τ? φορτίο της μ? τ?ν ?γάπη, ?ταν ?νέχεσαι ?κόμη κα? τ?ν ?μαρτία στ?ν ?δύναμο χαρακτ?ρα, φτάνει τούτη ? ?μαρτία ν? γίνεται μ? τ?ν ?δειά μας;

    Γιατί λοιπ?ν ν?ρθεις κα? ν? ?μποδίσεις τ? ?ργο μας; Γιατί κάθεσαι ?τσι σιωπηλ?ς κα? μ? κοιτάζεις μ? τ? τρυφερ? κα? διαπεραστικ? α?τ? βλέμμα; ?ξαφανίσου καλύτερα, δ?ν τ? θέλω τ?ν ?γάπη σου, γιατί ο?τε κι ?γ? σ? ?γαπ?. 
     Γιατί ν? τ? κρύψω; 

     Ξέρω σ? ποι?ν μιλ?, ξέρεις ?λ? α?τ? πο? ?χω ν? σο? π?, τ? βλέπω μέσα στ? μάτια σου. Τάχα ε?ναι στ? χέρι μου ν? σο? κρύψω τ? μυστικό μας; ?σως ν?θελες ν? τ? ?κούσεις ?π? τ? στόμα μου, ?ρίστε πο? σο? τ?πα. Δ?ν ε?μασταν μαζί σου ?λλ? μ? ?κε?νον πο? πέρασε ?δ? κα? πολ?ν καιρ? ?π? τούτη τ? γ?. Ε?ν? ?κριβ?ς ?χτ? α??νες πο? πήραμε ?π? Α?τ?ν το?το τ? δ?ρο, τ? τελευτα?ο πο? ?σ? ?πόδιωξες μ? ?γανάκτηση, ?ταν σου ?δειχνε ?λα τ? βασίλεια πάνω στ? γ?, δεχτήκαμε τ? Ρώμη κα? τ? σπαθ? το? Καίσαρα, κι ?νακηρυχτήκαμε ο? μοναδικο? βασιλιάδες τ?ς γ?ς, παρόλο πο? ?ς τώρα δ?ν ε?χαμε ποτ? τ?ν καιρ? ν? ?ποτελειώσουμε τ? ?ργο μας. ?λλ? ποιανο? ε?ναι τ? λάθος;

    ?! ? ?πόθεση α?τ? δ? βρίσκεται παρ? μόνο στ?ν ?ρχή, θέλει πολ?ν καιρ? γι? ν? τελειώσει ?κόμη, κι ? γ? θ? χρειαστε? πολλ? ν? ?ποφέρει ?ς τότε, ?λλ? ?με?ς θ? φτάσουμε στ? σκοπό μας, θ? γίνουμε Καίσαρες κα? τότε θ? συλλογιστο?με κα? τ?ν παγκόσμια ε?τυχία.
  
   «?στόσο, θ? μπορο?σες τότε ν?χες πάρει τ? σπαθ? το? Καίσαρα. Γιατί τ? ?πόδιωξες α?τ? τ? τελευτα?ο δ?ρο; ?κολουθώντας ?κείνη τ?ν τελευταία συμβουλ? το? παντοδύναμου Πνεύματος, θ? μπορο?σες ν? πραγματοποιήσεις τ? κάθε τί πο? ζητο?ν ο? ?νθρωποι στ? ζωή, κα? πάνω σ? α?τ? τ? γ?: ν? γίνεις ?νας ?φέντης πο? μπρός του ν? προσκυνο?ν, ?νας φύλακας τ?ς συνείδησής τους, κα? τ? μέσο πο? θ? το?ς ?νάγκαζε ν? ?νωθο?ν τελικ? μονοιασμένοι σ? μία κοινότητα μυρμηγκι?ν, γιατ? ? ?νάγκη γι? παγκόσμια ?νωση ε?ναι τ? τρίτο κα? τ? τελευτα?ο βασανιστήριο τ?ς ?νθρώπινης φυλ?ς.

     ? ?νθρωπότητα ε?χε πάντα τ?ν τάση, στ? σύνολό της, ν? ?ργανωθε? σ? μία παγκόσμια βάση. ?πάρχουν μεγάλοι λαο? μέσα στ?ν ?στορία μ? στ? μέτρο πο? ?νυψώθηκαν ?πόφεραν πιότερο, δοκιμάζοντας πι? ?σχυρ? ?π? το?ς ?λλους τ?ν ?νάγκη τούτη γι? παγκόσμια ?νωση. Ο? μεγάλοι κατακτητές, ο? Ταμερλάνοι κι ο? Τζέγκις Χάν, πο? πέρασαν πάνω ?π? τ? γ? σ?ν τ?ν καταιγίδα, ?νσάρκωναν κι α?το? ο? ?διοι χωρ?ς ν? τ? συνειδητοποιο?ν τούτη τ?ν τάση τ?ν λα?ν πρ?ς τ?ν ?νότητα. ?ν ε?χες δεχτε? τ?ν πορφύρα το? Καίσαρα, θ? μπορο?σες ν? δημιουργήσεις τ?ς βάσεις γι? μία παγκόσμια α?τοκρατορία κα? ν? φέρεις τ?ν ε?ρήνη στ?ν κόσμο. Γιατί ποι?ς ?λλος ε?ναι προορισμένος ν? κυβερνήσει το?ς ?νθρώπους παρ? ?ποιος κυβερν? τ? συνείδησή τους κι ?κούει τ?ν πόνο τους; 

     ?με?ς πήραμε τ? σκ?πτρο το? Καίσαρα, κα? κάνοντας τ? α?τ? σ? ?γκαταλείψαμε γι? ν? ?κολουθήσουμε ?κε?νον. ?, θ? ?κολουθήσουν ?κόμη α??νες πνευματικ?ς λγοκρισίας, μάταιας γνώσης κι ?νθρωποφαγίας, γιατί μόνο ?τσι θ? καταλήξουν, ?φο? θ? ο?κοδομήσουν τ?ν Πύργο τ?ς Βαβέλ τους, χωρ?ς ?μ?ς, ν? φτάσουν σ? ?μ?ς. ?λλ? τότε τ? ζ?ο θ?ρθει σ? ?μ?ς μπουσουλίζοντας, θ? γλύψει τ? πόδια μας, θ? τ? ποτίσει μ? α?μα κα? δάκρυα. Κι ?με?ς θ? σκαρφαλώσουμε πάνω του, θ? ?ψώσουμε στ?ν ?γέρα τ? κύπελλο πο? πάνω του θ?ναι γραμμένη ? λέξη: «Μυστήριο!» Τότε μόνο ? γαλήνη κι ? ε?τυχία θ? βασιλέψουν πάνω στο?ς ?νθρώπους. Ε?σαι περήφανος γι? το?ς ?κλεκτούς σου, ?λλ? δ?ν πρόκειται παρ? γι? λίγους διαλεχτούς, ?ν? ?με?ς θ? δώσουμε τ? γαλήνη σ? ?λους.

     ?λλωστε ?νάμεσα σ? α?το?ς το?ς ?σχυρούς, πο? προορίζονται ν? γίνουν ?κλεκτοί, πόσοι δ?ν ?χουν κουραστε? ?πιτέλους ν? περιμένουν, πόσοι δ?ν πρόσφεραν κα? θ? προσφέρουν ?κόμη ?λλο? τ? δύναμη το? πνεύματός τους κα? τ? φλόγα τ?ς καρδι?ς τους, πόσοι δ? θ? καταλήξουν ν? ?παναστατήσουν ?ναντίον σου στ? ?νομα τ?ς ?λευθερίας! ?μως ?σ? το?ς τ?ν ?δωσες. ?ν? ?με?ς θ? το?ς κάνουμε ?λους ε?τυχισμένους, ο? ?παναστάσεις κι ο? σφαγές, πο? συνοδεύουν ?ξεχώριστα τ?ν ?λευθερία, θ? σταματήσουν.

     ?, θ? το?ς πείσουμε ?τι δ? θ?ναι πραγματικ? ?λεύθεροι παρ? μόνο ?ν παραιτηθο?ν ?π? τ?ν ?λευθερία τους γι? χάρη μας. ?, λοιπόν, θ? πο?με τ?ν ?λήθεια ? θ?χουμε πε? ψέμματα; Θ? πεισθο?ν κι α?το? ο? ?διοι ?τι μιλο?με τ?ν ?λήθεια, γιατ? θ? θυμηθο?ν σ? ποι? δουλεία, σ? ποι? ?ναταραχ? το?ς ε?χε βυθίσει ? δική σου ?λευθερία. ? ?νεξαρτησία, ? ?λεύθερη σκέψη, ? ?πιστήμη θ? το?ς ?χουν παρασύρει σ? ?να τέτοιο λαβύρινθο, θ? το?ς φέρουν μπρ?ς σ? τόσα ?νεξήγητα θαύματα κι α?νίγματα, πο? ?λλοι, ?ξαλλοι ?παναστάτες θ? καταστρέψουν τ?ν ?διο τ?ν ?αυτό τους, κι ?λλοι ?παναστάτες κι α?τοί, μ? ?δύναμοι, δειλοί, τρελλο? κι ?ξαθλιωμένοι, θ? συρθο?ν στ? πόδια μας φωνάζοντας: «Ναί, ε?χατε δίκιο, ?σε?ς μόνο ξέρετε τ? μυστικ? κα? σ? ?σ?ς ξαναγυρίζουμε· σ?στε μας ?π? τ?ν ?αυτό μας!» 

     Χωρ?ς ?μφιβολία, ?ταν θ? πάρουν ?π? μ?ς τ? ψωμί, θ? δο?ν βέβαια ?τι το?ς παίρνουμε τ? δικό τους, πο? τ? κέρδισαν μ? τ?ν ?διο τ?ν κόπο τους, γι? ν? το?ς τ? ξαναμοιράσουμε δίχως θαύματα, θ? δο?ν ?τι δ? μεταλλάξαμε τ?ς πέτρες σ? ψωμιά, ?λλ? α?τ? πο? θ? το?ς ε?χαριστήσει περισσότερο κι ?π? τ? ψωμ? τ? ?διο, ε?ναι τ? γεγον?ς ?τι θ? τ? παίρνουν ?π? τ? χέρια μας! Γιατί θ? θυμηθο?ν ?τι παλιότερα, ?κόμη κα? τ? ?διο τ? ψωμί, ? καρπ?ς τ?ς δουλει?ς τους, μετάλλαζε σ? πέτρα μέσα στ? χέρια τους, ?ν? ?ταν ξαναγυρίσουν κοντά μας, ο? πέτρες θ? μοιάζουν μ? ψωμί. Θ? καταλάβουν τ?ν ?ξία τ?ς ?ριστικ?ς ?ποταγ?ς. ?σο ο? ?νθρωποι δ? θ? μπορο?ν ν? τ? καταλαβαίνουν ?λ? α?τά, θ?ναι δυστυχισμένοι.

     Ποι?ς ?χει βάλει τ? χέρι το? περισσότερο ?π? ?λους γι? ν? δημιουργηθε? τούτη ? ?κατανοησία; Πές μου! Ποι?ς μοίρασε τ? κοπάδι κα? τ? σκόρπισε σ? ?γνωστους δρόμους; Μ? τ? κοπάδι θ? ξανασυγκροτηθε?, θαξαναβρε? τ?ν ?πακοή, κι α?τ? θ?ναι πι? γι? πάντα. Τότε θ? το?ς προσφέρουμε μία ?ρεμη κα? ταπειν? ε?τυχία, μι? ε?τυχία προσαρμοσμένη στ? μέτρα τ?ν ?δύναμων πλασμάτων, τέτοιων πο? ε?ναι. Θ? το?ς πείσουμε τέλος ν? μ?ν περηφανεύουνται, γιατ? ?σουν ?σύ, πο? ?νυψώνοντάς τους, το?ς τ? δίδαξες κι α?τό· ?με?ς θ? το?ς ?ποδείξουμε ?τι ε?ναι ταπεινο? κι ?χρηστα παιδιά, θλιβερ? πλάσματα, μ? π?ς ? παιδιάστικη ε?τυχία ε?ναι πι? προσιτή. Θ? γίνουν ντροπαλοί, δ? θ? θένε ν? μ?ς χάσουν ?π? τ? μάτια τους, κα? θ? σφίγγονται πάνω μας μ? τρόμο σ?ν τ? τρυφερ? κλωσσοπούλια κάτω ?π? τ? φτερ? τ?ς κότας. Θ? δοκιμάζουν μίαν ?λο φόβο κατάπληξη, κα? θ?ναι περήφανοι γι? α?τ? τ?ν ?νεργητικότητα κα? τ?ν ?ξυπνάδα, πο? ?με?ς θ? το?ς ?πιτρέπουμε ν? παρουσιάζουν ?λοι α?τοί, μέσ? ?π? τ? ?ναρίθμητο πλ?θος τ?ν ?παναστατημένων. ? ?ργή μας θ? το?ς κάνει ν? τρέμουν, ? ντροπ? κι ? δειλία θ? το?ς πλημμυρίζει, τ? μάτια τους θ? πάρουν μία θρηνητικ? ?κφραση σ?ν τ?ν γυναικ?ν κα? τ?ν παιδι?ν· μά, σ? ?να νόημά μας, θ? περνο?ν τ? ?διο ε?κολα στ? χαρ? κα? στ? γέλιο, σ?ν ξένοιαστα παιδιά. Βέβαια, θ? το?ς ?ποχρεώνουμε ν? δουλεύουν, μ? τ?ς ?ρες τ?ς σχόλης τους, θ? ?ργανώσουμε τ? ζωή τους ?τσι πο? ν? μοιάζει σ?ν παιχνίδι, μ? τραγούδια, μ? χορωδίες, μ? ?θ?ους χορούς. 

    ?, ναί! Θ? το?ς ?πιτρέπουμε ?κόμη κα? ν? ?μαρτάνουν, γιατί ε?ν? ?δύναμοι, κι ?ξαιτίας α?το? ε?ναι πο? θ? μ?ς ?γαπο?ν σ?ν παιδιά. Θ? το?ς πο?με π?ς τ? κάθε ?μάρτημα θ? ?ξαγοράζεται, ?ν ?γινε μ? τ?ν ?δειά μας· ?π? ?γάπη ε?ναι πο? θ? το?ς ?πιτρέπουμε ν? ?μαρτάνουν, κα? θ? παίρνουμε τ? θλίψη κα? τ? βάρος πάνω μας. Θ? μ?ς ε?λογο?ν σ?ν ε?εργέτες πο? φορτωνόμαστε τ? ?μαρτήματά τους, ?νώπιον το? Θεο?.

      Δ? θ?χουν πι? μυστικ? ?π? μ?ς. ?νάλογα μ? τ? βαθμ? τ?ς ?πακο?ς τους, θ? το?ς ?πιτρέπουμε ? θ? το?ς ?παγορεύουμε ν? ζο?ν μ? τ?ς γυνα?κες τους, ? μ? τ?ς ?ρωμένες τους, ν?χουν παιδι? ? ν? μ? ?χουν, κι α?το? θ? μ?ς ?κο?νε μ? χαρά. Θ? μ?ς παραδίνουν τ? πι? πολύτιμα μυστικ? τ?ς συνείδησής τους, θ? λύνουμε ?λα τ? προβλήματά τους, κα? θ? δέχονται τ?ν ?πόφασή μας μ? ξενοιασιά, γιατί θ? το?ς βγάζει ?π? τ? μεγάλη ?γνοια ν? διαλέξουν ?π? μόνοι τους ?λεύθερα. Κι ?λοι τους θ?ναι ε?τυχισμένοι, ?κατομμύρια πλάσματα, ?ξω ?π? καμι? ?κατοστ? χιλιάδες, το?ς διευθυντές τους, ?ξω ?π? μ?ς, πο? θ? ξέρουμε τ? μυστικά τους. Ο? ε?τυχισμένοι θ? ?ριθμο?νται κατ? δεκάδες χιλιάδες, κατ? μυριάδες κα? δ? θ? ?πάρχουν παρ? ?κατ? χιλιάδες μάρτυρες, πο? θ? ξέρουν τ?ν καταραμένη διάκριση ?νάμεσα στ? Καλ? κα? στ? Κακό. Θ? πεθάνουν ε?ρηνικά, θ? σβήσουν γλυκ? στ? ?νομά σου, κα? στ? ?περπέραν δ? θ? βρο?ν παρ? τ? θάνατο.

     Θ? φυλάξουμε ?μως τ? μυστικό· θ? το?ς λικνίσουμε, ναί, θ? το?ς νανουρίσουμε, γι? τ?ν ε?τυχία τους, μ? μίαν α?ώνια ?νταμοιβ? στ?ν ο?ρανό. Γιατ? δ?ν ?πάρχει ?λλη ζωή, κάτι τέτοιο βέβαια δ?ν ε?ναι καμωμένο γι? πλάσματα σ?ν κι α?τά. Προφητεύουν ?τι θ? ξαναγυρίσεις γι? ν? νικήσεις πάλι, περιτριγυρισμένος ?π? το?ς ?κλεκτούς σου, το?ς πανίσχυρους κα? περήφανους· θ? πο?ν ?τι δ? θ?χουν σωθε? παρ? μόνο ?κε?νοι ?π? μόνοι τους, ?ν? ?με?ς θ?χουμε σώσει ?λο τ?ν κόσμο. 

     ?σχυρίζονται ?τι ? πόρνη ?νεβασμένη πάνω στ? ζ?ο κα? κρατώντας στ? χέρια της τ? «κύπελλο το? μυστηρίου» θ?ναι ?τιμασμένη, ?τι ο? ?νθρωποι θ? ?παναστατήσουν πάλι, ?τι θ? ξεσχίσουν τ?ν προρφύρα της κα? θ? καταβροχθίζουν τ? «?κάθαρτο». Θ? σηκωθ? τότε κα? θ? δείξω τ?ς μυριάδες το?ς ε?τυχισμένους, πο? δ? γνώρισαν τ? ?μάρτημα. Κι ?με?ς, ?με?ς πο? πήραμε ?πάνω μας τ? λάθη τους, γι? τ?ν ε?τυχία τους, θ? ?νορθωθο?με μπροστά του κα? θ? πο?με: «Δ? σ? φοβόμαστε καθόλου· κι ?με?ς τ? ?διο βρεθήκαμε στ?ν ?ρημο, ζήσαμε μ? ?κρίδες κα? μέλι· κι ?με?ς τ? ?διο ε?λογήσαμε τ?ν ?λευθερία πο? παραχώρησες στο?ς ?νθρώπους, κι ?τοιμαστήκαμε ν?μαστε ?νάμεσα στο?ς ?κλεκτούς σου, στο?ς ?σχυρο?ς κα? στο?ς περήφανους, κα? ν? καο?με «γι? ν? συμπληρώσουμε τ?ν ?ριθμό». ?λλ? συνήρθαμε κα? δ? θελήσαμε ν? ?πηρετήσουμε μία παράλογη ?δέα. Ξαναγυρίζουμε γι? ν? ?νωθο?με μ? α?το?ς πο? διόρθωσαν τ? λάθος σου. ?γκαταλείψαμε το?ς περήφανους κα? γυρίσαμε κοντ? στο?ς ταπεινούς, γι? ν? φτιάξουμε τ?ν ε?τυχία τους». 

    Στ? ξαναλέω, α?ριο, σ? ?να νόημά μου, ?λο α?τ? τ? πειθαρχημένο κοπάδι θ? φέρει ?ναμμένα κάρβουνα γι? τ?ν πυρά, ?που θ? σ? ?νεβάσουμε γι? ν? μ?ν ?μποδίσεις τ? ?ργο μας. Γιατί ?ν κάποιος ?ξίζει πιότερο ?π? ?λους ν? καε?, α?τ?ς ε?σ? ?σύ. Α?ριο θ? σ? κάψω. ?λέχθη.

    ? ?β?ν σώπασε. Ε?χε ξανάψει μιλώντας, κι ?ταν τέλειωσε ?να χαμόγελο φάνηκε στ? χείλια του.

    ? ?λιόσα ?κουγε σιωπηλά, μ? μίαν ?πέρτατη συγκίνηση. Πολλ?ς φορ?ς θέλησε ν? διακόψει τ?ν ?δερφό του, μ? συγκρατήθηκε.

    - Μ?.... ε?ν? ?νόητο! φώναξε κα? γίνηκε κατακόκκινος. Τ? ποίημά σου ε?ν? ?νας ?μνος στ?ν ?ησο?, κι ?χι κατηγόρια ... ?πως τ?θελες. Ποι?ς θ? πιστέψει ?λ? α?τ? πο? λ?ς γι? τ?ν ?λευθερία; Γιατί, τάχα ?τσι τ?ν καταλαβαίνουμε τ?ν ?λευθερία; ? μήπως τέτοια ε?ν? ? ?ντίληψη τ?ς ?ρθόδοξης ?κκλησίας; Α?τ? ?λα τ?κανε ? Ρώμη κι ?κόμη ?χι ?λόκληρη μ? τ? χειρότερα στοιχε?α της, ?νάμεσα στ?ν Καθολικισμό, ο? ?εροεξεταστές, ο? ?ησουΐτες!.. Δ?ν ?πάρχει φανταστικ? πρόσωπο σ?ν τ?ν ?εροεξεταστή σου. Ποι? ε?ναι τ? ?μαρτήματα το? πλαϊνο? μας πο? φορτωνόμαστε; Ποιο? ε?ν? α?το? πο? συντηρο?ν τ? μυστήριο, πο? φορτώνονται μ? τ? ?νάθεμα γι? τ?ν ε?τυχία τ?ς ?νθρωπότητας; Πο? τ? ξανάδες κάτι τέτοιο; Το?ς ξέρουμε δ? το?ς ?ησουΐτες, λένε πολ? ?σχημα πράγματα, ?λλ? μοιάζουν καθόλου μ? α?το?ς πο? περιγράφεις ?σύ; Καθόλου! ...Ε?ναι ?πλούστατα ? ρωμαιοκαθολικ? στρατιά, τ? ?ργανο τ?ς μελλοντικ?ς κυριαρχίας το? κόσμου, μ? ?ναν α?τοκράτορα, τ?ν Ποντίφηκα, ?πικεφαλ?ς... Νά, ποι? ε?ναι τ? ?δανικό τους. Δ?ν ?πάρχει σ? ?λο α?τ? κανένα μυστήριο, καμι? ?πέρτατη θλίψη... ? δίψα γι? ?ξουσία, ? χυδαία συναλλαγ? πάνω στ? βρώμικα ?πίγεια ?γαθά... ?να ε?δος μελλοντικ?ς ?ποδούλωσης, ?που ?κε?νοι θ?ναι ο? μεγαλογαιοκτήμονες... κι α?τ? ε?ν? ?λο. Μπορε? ?σως κα? ν? μ?ν πιστεύουν στ? Θεό, μ? ? ?εροεξεταστής σου δ?ν ε?ναι παρ? ?να κατασκεύασμα...

     - Στάσου, στάσου! λέει γελώντας ? ?βάν. Πόσο ξάναψες μ? ?λη τούτη τ?ν ?στορία. Κατασκεύασμα ε?πες, ?; Ναί, μπορε?, φυσικά. ?μως πιστεύεις στ? ?λήθεια ?τι ?λόκληρο τ? κίνημα το? Καθολικισμο?, κατ? το?ς τελευταίους α??νες δ?ν ?μπνέεται παρ? μόνο ?π? τούτη τ? δίψα γι? τ?ν ?ξουσία, ?τι δ?ν ?χει κατ? νο? παρ? μόνο τ? ?πίγεια ?γαθ?; Μήπως ? πάτερ-Παΐσιος σο? τ? διδάσκει α?τά;

    - ?χι, ?χι, τ? ?ντίθετο. ? πάτερ-Παΐσιος μίλησε κάποτε μ? τ? πνε?μα τ? δικό σου... μ? δ?ν ?ταν διόλου τ? ?διο πρ?γμα.

    - ?, ?, νά, μι? πολύτιμη πληροφοία, παρόλο τό: «δ?ν ?ταν διόλου τ? ?διο πρ?γμα», πο? λές. ?λλ? γι? ποι? λόγο τότε ο? ?ησουΐτες κι ο? ?εροεξεταστ?ς θ? ?νώνονταν, μόνο γι? τ?ν ?πίγεια ε?τυχία; Δ? θ? μπορούσαμε ν? βρο?με ?νάμεσά τους κι ?ναν μάρτυρα, πο? ν?χει παρασυρθε? ?π? τ?ν ε?γενικ? πόνο κα? πο? ν? ?γαπ? τ?ν ?νθρωπότητα; ?ς ?ποθέσουμε ?τι ?νάμεσα σ? α?τ? τ? διψασμένα γι? ?πίγεια ?γαθ? πλάσματα, ?πάρχει ?να μόνο σ?ν α?τ? τ? γερο-?εροεξεταστή, πο? ?ζησε μ? ?κρίδες κα? μέλι στ?ν ?ρημο κα? πο? πάθιασε γι? ν? λυτρωθε? ?π? τ?ς α?σθήσεις του κα? ν? γίνει ?λεύθερος, γι? ν? φτάσει ?ς τ?ν τελειότητα· ?στόσο, πάντα του ?γάπησε τ?ν ?νθρωπότητα. Ξαφνικά, βλέπει καθαρά, καταλαβαίνει π?ς ε?ναι πολ? μέτρια ε?τυχία ν? πετύχεις τ?ν ?πόλυτη ?λευθερία, ?ταν χιλιάδες ?νθρώπινα πλάματα παραμένουν πάντα ?χάριστα, πολ? ?δύναμα γι? ν? χρησιμοποιήσουν α?τ? τ?ν ?λευθερία, ?τι α?το? ο? φτηνο? ?παναστατημένοι δ? θ? μπορέσουν ποτ? ν? ?λοκληρώσουν τ?ν κύκλο τους, κι ?τι δ?ν ε?ναι παρ? γι? κάτι τέτοια κοτόπουλα πο? ? μεγάλος ?δεαλιστ?ς ?νειρεύτηκε τ?ν ?ρμονία του. Κι ?φο? τ? κατάλαβε α?τ? ? ?εροεξεταστής μου, στρέφεται πίσω κα? ?ντάσσεται μ? το?ς ?νθρώπους το? Πνεύματος. Ε?ναι λοιπ?ν ?δύνατο ν? συμβε? κάτι τέτοιο;

    - Σ? ποι?ν ν? ?νταχθε?, σ? ποιο?ς ?νθρώπους το? Πνεύματος; φωνάζει ? ?λιόσα σχεδ?ν ?νοχλημένος. Α?το? ο? ?νθρωποι δ?ν ?χουν κανένα πνε?μα, δ?ν ξέρουν ο?τε ?π? μυστήρια, ο?τε ?π? μυστικά... ? ?θεϊσμός, νά, ποι? ε?ναι τ? μυστικό τους! ? ?εροεξεταστής σου δ?ν πιστεύει στ? Θεό.

    - ?, κα? τί σημασία ?χει α?τό; Τ? μάντεψες ?πιτέλους. Α?τ? ε?ναι μάλιστα, α?τ? ε?ν? ?λο κι ?λο τ? μυστικό, ?λλ? δ?ν ε?ναι κι α?τ?ς ?νας πόνος, μι? ?γωνία, γι? ?ναν ?νθρωπο σ?ν κι α?τόν, πο? θυσίασε τ? ζωή του στ? ?δανικό του, μέσα στ?ν ?ρημο κα? δ?ν ?παψε ν? ?γαπ? τ?ν ?νθρωπότητα; Στ? δύση τ?ν ?μερ?ν του πείθεται ξεκάθαρα ?τι μόνες ο? συμβουλ?ς το? μεγάλου κα? τρομερο? πνεύματος, θ? μπορο?σαν ν? καταστήσουν ?ποφερτ? τ?ν ?παρξη τ?ν χυδαίων ?παναστατημένων, α?τ?ν τ?ν «?κτρωτικ?ν πλασμάτων, πο? δημιουργήθηκαν ?π? ξεγέλασμα». Καταλαβαίνει ?τι πρέπει ν? ?κούσει τ? βαθυστόχαστο πνε?μα, α?τ? τ? πνε?μα τ?ς ?ρήμωσης κα? το? θανάτου, κα? π?ς γι? ν? τ? κάνει, πρέπει ν? προσεταιριστε? τ?ν ?πάτη κα? τ? ψέμα, ν? ?δηγήσει ?σκεμμένα το?ς ?νθρώπους στ? θάνατο κα? τ?ν ?ρήμωση, μ? ?πιδέξια, μ? ξεγελώντας τους σ? ?λο τ? δρόμο, γι? ν? το?ς κρύψει ?κε?νο πο? το?ς περιμένει στ? τέλος, κα? γι? ν?χουν α?τ? τ? θλιβερ? πλάσματα μία ψευδαίσθηση ε?τυχίας.
 
     Πρόσεξε κα? το?το: ? ?πάτη γίνεται στ? ?νομα ?κείνου πο? ? γέρος τ?ν πίστεψε φλογερά, σ? ?λη του τ? ζωή! Δ?ν ε?ν? α?τ? μι? δυστυχία; Κι ?ν ?πάρχει, ?στω κι ?να παρόμοιο πλάσμα, ?πικεφαλ?ς α?τ?ς τ?ς στρατι?ς πο? ε?ναι «λαίμαργη γι? ?ξουσία ?πέναντι στ? χυδα?α ?γαθά», α?τ? τάχα δ?ν ε?ν? ?ρκετ? γι? ν? δημιουργηθε? μία τραγ?δία;

     ?κόμη περισσότερο, ε?ν? ?ρκετ?ς ?νας τέτοιος ?γέτης, γι? ν? ?νσαρκώσει τ?ν ?ληθιν? κατευθυντήρια ?δέα το? ρωμαϊκο? καθολικισμο?, μ? τ?ς στρατιές του κα? το?ς ?ησουΐτες του, τ?ν ?πέρτατη ?δέα. Σο? τ? δηλώνω, ?χω πεισθε? ?πόλυτα ?τι α?τ?ς ? μοναδικ?ς τύπος δ?ν παράλειψε ποτ? ν? ?πάρχει ?νάμεσα σ? α?το?ς πο? ?ταν ?πικεφαλ?ς το? κινήματος. Ποι?ς ξέρει μπορε? ν? ?π?ρξαν κα? μερικο? τέτοιοι ?κόμη κι ?νάμεσα στο?ς ποντίφηκες. Ποι?ς μπορε? ν? ξέρει; ?σως το?τος ? καταραμένος γέρος, πο? ?γαπ? μ? τόσο πε?σμα τ?ν ?νθρωπότητα, μ? τ?ν τρόπο του βέβαια, ν? ?πάρχει ?κόμη κα? τώρα σ? πολλ? ?ντίτυπα, κι α?τ? ?χι τυχα?α, ?λλ? μ? τ? μορφ? μι?ς συμμαχίας, μι?ς μυστικ?ς ?ταιρίας, πο? ?ργανώθηκε ?δ? κα? πολ?ν καιρό, γι? ν? φυλάξει τ? μυστήριο, ν? τ? σκορπίσει ?νάμεσα στο?ς δυστυχισμένους κα? στο?ς ?δύναμους γι? ν? το?ς κάνει ε?τυχισμένους. Σίγουρα θ? πρέπει ν?ναι ?τσι, γιατί ε?ναι μοιρα?ο ν?ναι.

    Φαντάζομαι ?κόμη ?τι ο? «φραμασόνοι» ?χουν κι α?το? ?ν? ?νάλογο μυστήριο στ? βάση τ?ς θεωρίας τους, κα? γι? το?το ο? Καθολικο? το?ς μισο?ν τόσο πολύ, βλέπουν σ? α?το?ς ?ναν ?ντίπαλο, τ? διάχυση τ?ς μοναδικ?ς ?δέας, ?ν? θ? πρέπει ν? ?πάρχει ?να μόνο κοπάδι μ? ?να μοναδικ? πάστορα. ?λλωστε, ?περασπιζόμενος τ?ς σκέψεις μου, ?χω τ? ?φος κάποιου δημιουργο?, πο? δ?ν ?νέχεται τ?ν κριτική, α?τ? ?παθα στ? τέλος... Μά, ?ρκετ? πάνω στ? πρόβλημα, φτάνει.

    - ?σως κι ?σ? ? ?διος ν?σαι μασόνος, ?φησε ξαφνικ? ν? το? ξεφύγει ? ?λιόσα. Δ?ν πιστεύεις στ? Θε? πρόσθεσε μ? μία βαθι? θλίψη. Το? φάνηκε μάλιστα π?ς ? ?δερφός του τ?ν κοίταζε κοροϊδευτικά, κα? πρόσθεσε:

     - Π?ς τελειώνει ?μως τ? ποίημά σου; ? μήπως α?τ? ε?ν? ?λο;

    ? ?λιόσα λέγοντας τούτη τ?ν τελευταία φράση κράτησε χαμηλωμένα τ? μάτια του.

    - ?χι, νά, π?ς θ?θελα ν? τ? τελειώσω: ? ?εροεξεταστ?ς σωπαίνει, περιμένει μία στιγμ? τ?ν ?πάντηση το? Κρατούμενου. ? σιωπή του, τ?ν βαραίνει. ? Κρατούμενος τ?ν ?κουγε ?λη τ?ν ?ρα ?χοντας καρφωμένη πάνω του τ? διαπεραστικ? κι ?ρεμη ματιά του, φανερ? ?ποφασισμένος ν? μ?ν το? ?παντήσει. ? γέρος θ?θελε ν? το? πε? κάτι, ?στω κι ?ν ?ταν λόγια πικρ? κα? σκληρά.

     Ξαφνικ? ? Κρατούμενος πλησιάζει ?ρεμα κα? σιωπηλ?ς τ? γέρο κα? το? φιλ? τ? ?χρωμα χείλια του. Α?τ? ?ταν ?λη κι ?λη ? ?πάντησή του. ? γέρος τινάζεται, τ? χείλια του τρέμουν· πάει στ?ν πόρτα, τ?ν ?νοίγει κα? το? λέει: «Φύγε κα? ν? μ?ν ξαναγυρίσεις πιά... ποτ? πιά!» Κα? τ?ν ?φήνει ν? φύγει μέσα στ? σκοτάδια τ?ς πόλης. ? Κρατούμενος φεύγει.

 

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

 

Το κανάλι της ενορίας μας!


ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

e-radio Παναγία Κλεισσούς.

e-radio της Εκκλησίας της Ελλάδας

e-radio Πειραϊκής Εκκλησίας

e-radio Αρχιεπισκοπής Κρήτης

e-radio Ιεράς Μητροπόλεως Σερρών και Νιγρίτης

Ο ΚΑΙΡΟΣ

 

ΤΥΧΑΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ Ι.Ν.

DSCF0886.JPG

ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ

Εμφανίσεις Περιεχομένου : 167810

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΩΡΑ

Έχουμε 15 επισκέπτες συνδεδεμένους